Vanmorgen zitten we buiten te ontbijten. Hoewel de herfst zich
al laat zien in het natte gras en de vallende blaadjes van de acacia, is het
nog steeds zomer en dat zullen we in de loop van de dag gaan merken ook.
Onze ontbijtthee is al jaren de oude, vertrouwde Pickwick.
Heeft de keuze aan middag- en avondthee inmiddels een halve plank in mijn
keuken ingenomen, ’s ochtends smaakt alleen dat bungelende theezakje.
Nu hebben ze bij DE mensen in dienst genomen die de hele dag
teksten voor op het labeltje aan het theezakje zitten te bedenken. Als ik het
labeltje van de dag ’s ochtends lees zie ik steevast het beeld van een paar
jonge mensen die ingespannen achter hun laptopje vragen bedenken voor op het
labeltje. Voor hen op tafel staan verschillende mokken gevuld met thee,
natuurlijk. En elkaar dan maar inspireren! Wat voor opleiding wordt er verwacht
van een labeltjestekstschrijver? Hoeveel vragen zouden ze al bedacht hebben? Wat
gaan ze doen als alle vragen op zijn?
Deze ochtend maakt de vraag op het labeltje voor het eerst
iets bij me los. Ik word er een beetje kribbig van, ik ben niet zo dol op dat
woord, ‘dankbaar.’ Het heeft iets
passiefs, dat woord, en tegelijkertijd iets dwingends. Alsof je vaak niet zelf
de hand gehad hebt in hetgeen waarvoor je dankbaar moet zijn. Ik krijg zin om
er iets onaardigs over te zeggen en ik neem mijn laptop mee naar mijn plek in
de boomgaard.
En dan zit ik hier in mijn mooie huisje en kijk uit op de volgeladen appelbomen
en de picknicktafel met het kleurige kleed er overheen waar we gisteren met
vrienden thee en zelfgebakken cake nuttigden. Het volmaakte landlevenplaatje. In mijn gezellige huis dartelen zeven
drieënhalf weken oude pups in hun tijdelijke verblijf, met de kinderen gaat
alles goed en straks ga ik nog even sperziebonen plukken. De boze buitenwereld
is hier héél ver vandaan.
Opeens zitten er zes piepjonge pimpelmezen in de appelboom
naast me. En ik kan het niet anders omschrijven, het gevoel dat ik nu heb. Dus
Pickwick, hierbij mijn antwoord. En ook een beetje bedankt.
