Verdrietig

Vanavond zat ik even te huilen: dat riep ik over mezelf af met het nummer: Ga maar vast vooruit van Frederique Spigt. Daar kwam Suus aangehobbeld, kroop tegen me op, likte tranen op. Zo lief.

Voorjaar

Met de komst van het mooie weer en de wat langere avonden krijgen we te maken met een nieuw probleem: hoe houden we Suus op het terrein? Hoewel de tuin zelf goed omheind lijkt, duikt ze iedere keer op als ik achter op het erf ben. Na een week heb ik alle plaatsen onder controle - en opeens loopt ze weer achter me aan als ik de was ga ophangen. Heeft mevrouw zich onder de tuindeur door 'gegraven'. Dirk heeft al eerder het tuinhek geplaatst en gaas langs de hele voorkant tussen de bomen door gevlochten, maar nog tref ik haar een paar keer op straat of het schoolplein aan. Oeioeioei, dan krijgt ze straf. Veel kwaaier kan ze me niet krijgen. Moeten we nou ook nog de hele kant langs S. afschermen?!

Dan heeft ze een nieuw spel ontdekt: het opgraven van de ringleiding waarbinnen Luigi, onze luie italiaanse grasmachine, zijn werk doet. Nu wordt het dus echt tijd voor het plaatsen van het al weken geleden gekochte hondenschrikdraad. Dat werkt. Het draad is nu weer weg en de ringleiding dieper begraven.

Op een dag hangen Suus en ik samen de was op en loopt er opeens een fazant. Tsja. (Met dank aan Martin Bril, van wiens verscheiden deze week ik diep onder de indruk ben). Ze is niet te houden en verdwijnt uit mijn gezichtsveld, met die enorme sprongen en dan pijlsnel door de wei richting Looweg. Ik ren er vruchteloos achter aan en zie haar noch de fazant. En even later komt ze weer vrolijk aangedarteld, zonder fazant, natuurlijk.

Met de lente komen er ook allerlei insecten, leuke (vlinders) en minder leuke (wespen). Hoornaars vliegen in het rond en wat zou het toch leuk zijn er eentje te vangen. Ik griezel van die beesten en tracht mijn angst op Suus over te brengen. Op een ochtend komt ze op drie pootjes naar me toegerend en vlijt zich op mijn voeten. Dat betekent meestal dat ze a) of iets stouts gedaan heeft of b) of er iets gebeurd is wat ze niet begrijpt. Dat dat pootje zeer doet, blijkt. Na een uurtje zie ik op de vloer in de gang een gehandicapte koninginnewesp en trek mijn conclusie. Ik verlos het beest uit zijn lijden en gooi hem naar buiten, hierbij op de voet gevolgd door Suus die misschien toch nog wel even hapje had willen proberen.
Na een paar uur is alles weer goed met dat pootje. Maar of ze het echt geleerd heeft?

A.s. zondag gaan we wandelen met de broers en zusjes en vader en moeder van het hele stel, in Zeewolde. Ik hoop dat we erbij kunnen zijn, want met pa gaat het helemaal niet goed. Hij is vandaag weer opgenomen, uitgedroogd en totaal uitgeput. We hopen maar dat hij weer wat opknapt maar het ziet er allemaal niet goed uit.

Achgossie, ze blijven leuk, die scheve koppiefoto's. Van de week dacht ik dat Suus loops was, maar nu weet ik het niet meer zo zeker. Er liggen nergens bloedspetters, maar dat kan nog komen, natuurlijk.
Ze is wel heel aanhankelijk, nu ligt ze ook weer op mijn voeten. Vorige week zijn we voor het eerst naar Gedrag&Gehoorzaamheid geweest, nou, dat was geen succes. Maar de cursusleiding bezweert me dat het in de loop van de lessen beter zal gaan. Of ik vanavond ga weet ik nog niet, ik ben niet echt in orde en heb zo nu en dan vreselijke kriebelhoestbuien. Om dan weer ruim een uur in de ijzige kou te staan.....

Over het algemeen is ze goed gehoorzaam, maar de overkant, het schoolplein met kindjes, is een verlokking waar ze nog niet echt weerstand aan kan bieden, vooral natuurlijk als ze haar beginnen te roepen......en wat kan ze toch ongelofelijk hard rennen! Ik heb al een keertje met haar gefietst, nu het weer beter wordt gaan we daar eens echt werk van maken. Het ging redelijk, de eerste keer. Ik ben geen een keer over haar heen gereden.....

En ja hoor.......

Precies vanaf haar zevenmaandse verjaardag, 22 februari, is Suus ZINDELIJK! Ik wou het eerst nog niet melden, want tja, zo'n dagje, dat kan. Maar nee hoor, behalve gisteren (chaotische dag, misschien ook niet genoeg uitgelaten) gaat het helemaal prima.
Nu krijgen we de volgende hobbel, loopsheid. Een zusje van haar was dat al in januari! Ik hoop wel dat het gauw komt, in verband met de toekomst: volgend jaar zou ze dan gedekt kunnen worden, lekker ruim voor de zomer.
Hoewel ik haar momenteel als moeder nog niet echt kan voorstellen. 's Ochtends springt ze uit haar vel van energie, vliegt steeds kleinere rondjes door de tuin maar vergeet gelukkig niet meer ook nog te plassen en te poepen. Daarna moet Jack het ontgelden, soms ontaardt dit 'gestoei' in een echt gevecht en kom ik als roedeloudste even orde op zaken stellen. Het eeuwige gekibbel over wederzijdse kauwbotjes is soms wel irritant, soms heeft Suus ze allebei in haar bek. En op andere momenten liggen ze verspreid door de kamer en taalt er niemand naar: totdat een van beide er weer eentje oppikt. Dan is de boot weer aan en is ook alleen dat ene botje interessant....
De Smouzenclub zoekt foto's voor de voorpagina van het naamloze blad, daar zal ik Maarten Plaatje eens voor inhuren. Want Suus is natuurlijk wel zo ongeveer de mooiste lelijke Smous van Nederland, dat begrijp je wel....

Boswandeling

Vanmorgen weer sinds lange tijd eens een stevige boswandeling gemaakt, ook goed voor de baas! Daarbij mogen de hondjes dan natuurlijk los lopen en ik was heel benieuwd hoe dat nu zou gaan. Met het schrikbeeld van de altijd voortvluchtige Noa voor ogen hield ik Suus scherp in de gaten en de kaasknabbels stand by. Maar dat bleek helemaal niet te hoeven: ze hield mij scherp in de gaten. Natuurlijk ging ze wel vrolijk op onderzoek uit, maar verloor me geen moment uit het oog. En het was toch min of meer 'bekend' terrein, ze komt er al vanaf dag drie. Alleen niet zo vaak. Wat een geruststelling! Zou dat zo blijven?!

Gelijkenis?

Ze zeggen wel eens dat een baas op z'n hond gaat lijken. Bij ons is dat volgens mij wel aan de orde, zie het haar. Gelukkig is mijn neus niet zo zwart, maar verder....

Tja, en hoe gaat het verder met Suus? Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ze wordt momenteel zindelijker: ze plast/poept nu zelfs wel eens op de wandelingen en niet alleen in de tuin. 's Avonds gaat het, ondanks toch twee tot drie keer uitlaten, nog steeds mis. Nu geen pianopoep meer, maar ze gaat gewoon naast M. zitten poepen. Als je dat met de mantel der liefde wilt bedekken, kun je zeggen: 'dat doet ze om te laten zien dat ze moet'. Maar als ze net tien minuten daarvoor buiten is geweest......Tja. Maar ja, dan kijkt ze je weer zo aan als op die foto hierboven - en wat moet je dan?!

Vanaf half maart gaan we op cursus, Gedrag en Gehoorzaamheid. Hoewel ze redelijk gehoorzaam is; ze kan alleen zo vreselijk hard rennen dat ze het ene moment keurig naast je zit en het volgende moment onder het konijnenhok van de buren zit. Ongelofelijk.

O wat hou je van me