En ja hoor.......

Precies vanaf haar zevenmaandse verjaardag, 22 februari, is Suus ZINDELIJK! Ik wou het eerst nog niet melden, want tja, zo'n dagje, dat kan. Maar nee hoor, behalve gisteren (chaotische dag, misschien ook niet genoeg uitgelaten) gaat het helemaal prima.
Nu krijgen we de volgende hobbel, loopsheid. Een zusje van haar was dat al in januari! Ik hoop wel dat het gauw komt, in verband met de toekomst: volgend jaar zou ze dan gedekt kunnen worden, lekker ruim voor de zomer.
Hoewel ik haar momenteel als moeder nog niet echt kan voorstellen. 's Ochtends springt ze uit haar vel van energie, vliegt steeds kleinere rondjes door de tuin maar vergeet gelukkig niet meer ook nog te plassen en te poepen. Daarna moet Jack het ontgelden, soms ontaardt dit 'gestoei' in een echt gevecht en kom ik als roedeloudste even orde op zaken stellen. Het eeuwige gekibbel over wederzijdse kauwbotjes is soms wel irritant, soms heeft Suus ze allebei in haar bek. En op andere momenten liggen ze verspreid door de kamer en taalt er niemand naar: totdat een van beide er weer eentje oppikt. Dan is de boot weer aan en is ook alleen dat ene botje interessant....
De Smouzenclub zoekt foto's voor de voorpagina van het naamloze blad, daar zal ik Maarten Plaatje eens voor inhuren. Want Suus is natuurlijk wel zo ongeveer de mooiste lelijke Smous van Nederland, dat begrijp je wel....

Boswandeling

Vanmorgen weer sinds lange tijd eens een stevige boswandeling gemaakt, ook goed voor de baas! Daarbij mogen de hondjes dan natuurlijk los lopen en ik was heel benieuwd hoe dat nu zou gaan. Met het schrikbeeld van de altijd voortvluchtige Noa voor ogen hield ik Suus scherp in de gaten en de kaasknabbels stand by. Maar dat bleek helemaal niet te hoeven: ze hield mij scherp in de gaten. Natuurlijk ging ze wel vrolijk op onderzoek uit, maar verloor me geen moment uit het oog. En het was toch min of meer 'bekend' terrein, ze komt er al vanaf dag drie. Alleen niet zo vaak. Wat een geruststelling! Zou dat zo blijven?!

Gelijkenis?

Ze zeggen wel eens dat een baas op z'n hond gaat lijken. Bij ons is dat volgens mij wel aan de orde, zie het haar. Gelukkig is mijn neus niet zo zwart, maar verder....

Tja, en hoe gaat het verder met Suus? Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ze wordt momenteel zindelijker: ze plast/poept nu zelfs wel eens op de wandelingen en niet alleen in de tuin. 's Avonds gaat het, ondanks toch twee tot drie keer uitlaten, nog steeds mis. Nu geen pianopoep meer, maar ze gaat gewoon naast M. zitten poepen. Als je dat met de mantel der liefde wilt bedekken, kun je zeggen: 'dat doet ze om te laten zien dat ze moet'. Maar als ze net tien minuten daarvoor buiten is geweest......Tja. Maar ja, dan kijkt ze je weer zo aan als op die foto hierboven - en wat moet je dan?!

Vanaf half maart gaan we op cursus, Gedrag en Gehoorzaamheid. Hoewel ze redelijk gehoorzaam is; ze kan alleen zo vreselijk hard rennen dat ze het ene moment keurig naast je zit en het volgende moment onder het konijnenhok van de buren zit. Ongelofelijk.

O wat hou je van me

Op de uitkijk

Dit is momenteel een favoriete plek van Suus, al viel ze vanmorgen opeens achter de bank. Ze geeft dan geen kik en lijkt daar volkomen onaangedaan onder.

Ze weegt nu 7,5 kg en heeft heel pluizig, zacht en viltig haar, ik denk niet dat dat echt goed is. Ik heb er al een hele berg klitten uit geknipt, waardoor ze er nog mottiger uitziet dan zo'n hondje normaal al is.

La Noblet

Het heeft even geduurd, voor we er weer waren, maar computerproblemen waren daarvan de grootste oorzaak. En natuurlijk een weekje La Noblet www.lanoblet.com . Wat een paradijs voor honden: geen auto's, veel mollen, muizen, vogels, konijnen........dus de dag is te kort om alles mee te maken.

Natuurlijk moet je er wel voor zorgen dat je er met je snufferd bij zit, het zou kunnen dat er iets te eten op tafel staat.

Lekker dollen in de tuin en daarbuiten.

En verder? Suus is nu ruim een half jaar oud en nog steeds niet zindelijk, soms word ik daar erg, erg kribbig van. De ene dag gaat het beter dan de andere. Ze is natuurlijk geweldig energiek en eenmaal buiten is alles even interessant en spannend en is er geen rust in de kont om eens even lekker te gaan zitten poepen. Dat doe je dan pas als je weer thuis bent, soms zelfs als je al een tijdje binnen bent: opeens schiet je te binnen dat je eigenlijk wel vreselijk nodig moet en als de vrouw je dan met zo'n sceptische blik staat aan te kijken van: "Dacht je dat ik gek was dat ik weer m'n jas aantrek en de snijdende kou in loop" en ze zich dan omdraait om weer achter dat zwarte ding te gaan zitten, nou, wat moet ik dan.....?''
Vreselijk vervelend kan het stel zijn met de respectievelijke kauwstaven. Hebben ze er elk een, dan willen ze allebei die van de ander ook. Dat kan tot eindeloos gegrom en gejammer leiden, waar eigenlijk niks aan te doen is. Allebei afpakken, uiteindelijk.
Van de week erg gelachen: er lag een brokje in de waterbak en Suus verdronk bijna om het te pakken te krijgen....de hele keuken lag vol water en het brokje nog steeds in de bak.

Let it snow!

En opeens valt vanavond de sneeuw weer met bakken uit de hemel. Toch nog maar eens proeven, dat rare witte goedje.......En dan heel hard rondjes racen door de sneeuw. Want man, wat heb ik toch een tomeloze energie, mijn mensen worden er soms niet goed van, tot 22.00 uur blijf ik als een gek op zoek naar spul om op te knagen, hond om in te bijten, kussen om op te rijden, wat is er toch met me aan de hand? En ik kan ook al traplopen en 's ochtends met vier poten tegelijk op bed springen en alle aanwezigen daar enorm kussen en knuffelen. En weet je wat de baas dan zegt? 'Zo'n hondje, daar moet je toch wel blij van worden!"