Wales

Cardiff is een fantastische, levendige stad. Een waar shoppers paradijs maar dat heb ik maar even laten gaan....Ik ging naar Fagan's openlucht museum, een mooi opgezet geheel waar je heel wat uren in zoet kunt brengen. In alle huisjes zit een gids die als je eenmaal met hem of haar aan de praat raakt ze bijna niet uitgepraat raken. Allemaal betaalde mensen, zoals ik het begreep. Met als grootste 'werk eis' dat ze Welsh kunnen praten. Dat hoeven ze met mij niet te doen..

Sfeerbeelden te over, natuurlijk in zo'n museum, altijd inspirerend voor ons poppenhuismensen. Voor Dirk was het ook een hele ervaring, al was het alleen maar voor alle veiligheidsmaatregelen die voor ieder uitstapje uitvoerig werden besproken, zodat er van echt monsteren eigenlijk geen sprake was want dat werd in de meeste gevallen 'te gevaarlijk' bevonden. Kennelijk is Engeland ook al een echte claim maatschappij geworden waar alle risico's uit en te na dienen te worden uitgebannen.
We vertrokken woensdagochtend voor onze trip door Wales en dan moet je keuzes maken, want het is een groot land en er is teveel te zien voor een paar dagen. We kozen dus voor een klein stukje binnenland en togen vervolgens naar de kust bij Tenby. 's Avonds overnachtten we in The Dial Inn, een onverwacht genoegen, mooie kamer en weer heerlijk eten met een aardige uitbater die ons nog van alles leerde over dit wonderlijke land. We waren ook nog in de Botanical Garden terecht gekomen, een prachtig opgezet geheel met een 'dome' vol zeldzame planten. Wat moet het hier mooi zijn in de zomer! Nu scheen het zonnetje en bloeiden er duizenden narcissen. Ook hier weer uiterst aardige mensen met mooie verhalen. Dirk wilde de Snowdon zien dus op naar Snowdonia, waar we ook weer een bijzondere nacht doorbrachten met weer heerlijk eten voor heel acceptabele prijzen. De Snowdon hebben we niet gezien, die was in mist gehuld. Dat maakt het allemaal wel erg spannend en zorgt ervoor dat je zeker nog een keer terug wilt komen, er zijn ook prachtige wandelpaden. De dag erna reden we door een bijna onaards landschap, met heel weinig verkeer kreeg je het gevoel of je alleen op de wereld was. We bezochten het hoogste aquaduct van Engeland, 172 m boven zeeniveau en zagen er een longboat overheen varen. Brrr. We zijn zelf niet overgestoken maar hebben het ding van onderen bekeken, dat was al indrukwekkend genoeg ;-) In Newby overnachtten we in weer zo'n oeroud hotel met krakende vloeren. We waren de enige gasten maar ze kookten lekker voor ons en ook het ontbijt was prima geregeld. Zaterdag bezocht ik de Miniatura, Dirk ging met z'n rapport in de weer, ik zag weer prachtige dingen en had een boeiend interview met de organisatoren. Bevlogen mensen met maar één doel: de wereld te wijzen op al het moois dat mensen kunnen maken. Traditiegetrouw verbleven we bij Linda in haar B&B Eastwood Hay in Marston Green, beetje sleets maar toch zo gezellig door de warmte waarmee je ontvangen wordt door Linda en haar toch al oeroude moeder die 's ochtends in de keuken de scepter zwaait. 's Avond hadden we natuurlijk gegeten in The Little Owl, waar anders!
Vandaag een hele ruk terug, we waren te laat voor de Calais overtocht maar werden soepel doorgeplaatst naar de ferry naar Duinkerken, wat toch weer wat rijden scheelt. Het was mooi weer en dan is een uurtje extra varen geen straf. Al met al een hartstikke leuke week, de foto's zet ik in een Picasa-album waarvan de link volgt!

Albion

Er is veel voor te zeggen Engeland te bezoeken in het vroege voorjaar. Er bloeit al van alles, tot de magnoliabomen aan toe om te zorgen voor dat lichte lentegevoel, maar er zit nog geen blad aan de boom. En daardoor zie je een hoop meer dan later in het jaar. En als je het dan ook nog treft dat het zacht en zonnig is, dan kan zo'n reisje al bijna niet meer stuk, natuurlijk. 
Het toeren door Engeland is vanaf mei een stuk minder interessant: al die holle wegen en al die hagen die je het zicht ontnemen op al het moois dat daar achter te zien is.
We waren bij Stonehenge, ik was daar lang geleden met m'n ouders geweest en herinnerde me dat ik toen tussen de stenen doorgelopen ben, op een druilerige namiddag, ook in het voorjaar. Op mijn vraag aan een van de medewerkers van de National Trust sinds wanneer dit onbegrijpelijke bouwwerk nog slechts op gepaste afstand bekeken mag worden, antwoordde hij sinds 1978. En toen ik zeker wist dat ik er in 1979 geweest moest zijn (toen woonde ik nl. in Oxford) wist hij weer dat ik er dan op een dinsdag moet heb rondgewandeld: want op die dag mocht het nog, een paar jaar. En zo kwamen we er samen uit. En hij nog zei dat ik toen natuurlijk wel nog piepjong geweest moest zijn. Hetgeen een vrouw toch altijd wel goed doet, zo'n lieve opmerking, helemaal gratis.

Zo wonderlijk dat een mysterieus bouwwerk, waarvan men eigenlijk nog steeds niet weet wat, hoe, waarom en door wie, door ruim een miljoen mensen per jaar bezocht wordt, waarvan op deze zonnige zondag in maart toch gauw zo'n paar honderd en dat al alleen tijdens ons bezoek. Chinezen, Russen, de nieuwe toeristen, bussen vol reden af en aan.

                                

Daarna zijn we nog langs een mooie route naar Avebury, waar ook wat stenen in cirkels staan (maar minder imposant) en een wederom onbegrijpelijke heuvel, Silbury Hill, is opgeworpen door mensen die daar kennelijk gewoon zin in hadden dat te doen.

We staken de imposante tolbrug van Bristol naar Wales over en arriveerden in Jolyons hotel in Cardiff. Een supertrendy B&B met lichttherapie in bad, maar wel met nachtkastjes die een meter van je bed aan de muur vastzitten en een bureaustoel waar je drie kussens op moet leggen om bij het bureau te kunnen en een trendy piepkleine wastafeltje dat bij het tandenpoetsen overstroomt. Omdat het design is. Maar goed, daar zeuren we niet over! Het is hier  fantastisch!