Voorjaar

Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij jullie is, maar deze dagen, als het voorjaar losbarst, heeft dat een navenant effect op mij. Het ene idee borrelt op na het andere en ik begin met de ene na de andere klus zonder de eerste eigenlijk goed af te maken. Er is ook zoveel te doen: hout verwerking, moestuin in orde maken (hoewel ik het zaaien nog een beetje achterwege laat, behalve in de broeibakjes), honden, opruimen, aanharken, onkruid wieden, misschien ook nog een beetje huishouden, NaoberLOOkaal, Close Company , en dan natuurlijk gewoon nog werken: ga zo maar door.

De afgelopen winter heb ik weinig in het Schrijvershuisje vertoefd. Het was er koud en ik was met de afronding van mijn boek bezig, d.w.z. een stel proeflezers hadden hun kritische blik er over laten gaan. Twee weken in La Noblet waren voldoende om het boek nu weer helemaal door te nemen en de naar mijn mening toepasselijke commentaren er in te verwerken. En nu ligt de laatste definitieve versie bij de corrector. En dan, tja. Uitgever zoeken of zelf uitgeven? Dat laatste klinkt wel steeds verleidelijker, steeds meer 'echte' uitgeverijen begeven zich ook op dat pad. Maar ik moet me er nog in verdiepen.

Vandaag kreeg het huisje een grote schoonmaak. Ik had geloof ik al gemeld dat er in oktober al schimmel te zien was op het vers geverfde hout. Op mijn e-mail reageerde de leverancier dat ik het misschien moest schoonmaken. Ja zeg. Ik ga niet schilderen om na drie maanden met de pannenspons in de weer te moeten! Maanden later kreeg ik nog een mail waarin hij een soort schimmelvreter aanbood, tegen een 'zacht prijsje'. Daar ben ik niet op in gegaan. Kennelijk had hij meer klachten ontvangen. En dan vind ik niet dat je met een zacht prijsje moet komen, maar met een adequate oplossing. Want ik heb nu twee uur staan schrobben en boenen en het is nog niet schoon. En het ziet er gewoon naar uit dat we in ieder geval alle kozijnen en afwerklijsten met gewone, milieu-onvriendelijke maar wel afdoende verf zullen moeten overschilderen. En we dachten dat we klaar waren.

Binnen lagen een triljoen dode muggen. Dirk had op een bepaald moment het zolderluikje even open gezet voor wat beluchting en toen had hij ze al zien zitten. Dachten daar fijn te overwinteren. Maar ja. Toen ze wakker werden, was er niets te eten. En zijn ze allemaal van de honger omgekomen. Je zou het bijna zielig vinden.

Dus van schrijven kwam nog even niks, ik was te mopperig.
Maar weldra ga ik wel weer aan de slag. Mijn boek krijgt nl. Een Vervolg. Er zitten genoeg verhaallijnen in waar ik op voort kan borduren. Bovendien heeft de hoofdpersoon mijn hart gestolen en gun ik haar een langer leven. En ik ben wel benieuwd, naar wat haar nog allemaal gaat overkomen.....Alleen de titel. Dat vind ik nog een hele klus!

Thuis op vakantie

We waren maar liefst veertien dagen in ‘La Noblet’. Hoofd Onderhoud Buitenlands Onroerend Goed i.c. de pré-pensionado was hier naar eigen zeggen nog nooit zo lang geweest. Ik wel, in 2004, toen we langer moesten blijven omdat  Hoofd OBOG onverwachts  mee moest naar voormalig Oost-Duitsland  in een uitwisselingsprogramma om mee te drummen met de popgroep van broer S. In totaal vier dagen zijn ze weg geweest, waarvan twee volle reisdagen. Maar er komt geen eind aan de verhalen. 

 

Intussen probeerden pap en ik met onze beperkte vermogens de renovatie aan de gang te houden. Ik herinner me vooral een sessie waarbij we een kledingkast van een bekende Zweedse firma in elkaar moesten zetten. Daar was zeker één fles gekoelde rosé bij nodig want het was heel warm en het hout was daardoor nogal uitgezet of gekrompen en werd er na verloop van tijd nogal gegatverrrrt. Uiteindelijk lukte het met toepassen van gericht geweld. Overigens wilden de deuren nooit goed sluiten en vorig jaar hebben we hem ingewisseld voor een prachtig, solide, perfect in elkaar gestoken 150 jaar oud kabinet. Dat alleen geen hang-gedeelte heeft. Zo is er altijd wel weer wat.

Maar goed, we waren weer ‘thuis op vakantie,’ zoals ik dat noem. Er zijn altijd van die werkzaamheden  die je thuis meestal maar een beetje laat wachten. In ‘La Noblet’ worden zulke klussen uitvergroot en komen ze bovenaan de ‘te doen’ lijst. Het spijt mij te moeten zeggen, maar ook nadat we de laatste keer hadden gemeend de definitieve oplossing voor het ‘gloep’ probleem gevonden te hebben ( zie blog oktober 2013) bleek die niet de juiste. Toen ik op dag 2 de wasmachine aan het werk had kwam het water met een sierlijke straal uit het geboorde gaatje in de buitenafvoer naar buiten spuiten. Doemscenario’s varieerden van het opbreken van de héle stoep tot het aanleggen van een volledig nieuwe riolering. Uiteindelijk groef hoofd OBOG hele zaakje bij de sceptic tank weer open, zaagde hij een kijkgat in de afvoerpijp en verwijderde de pijp aanwezige witte substantie met een trekveer. Heerlijk, al die klodders lichaams- en zeepvet. Zo leer je wel wat je als mens teweeg brengt, met je afvalstoffen.

Dus konden we weer naar de Brico-Marché voor ontluchtingspijp en kijkpijp en wat al niet en dat heeft Hoofd OBOG allemaal aan elkaar geplakt en er voor de zekerheid maar een plattegrond van getekend en NU kunnen we zeggen: het werkt. Echt geen gegloep meer. Alles stroomt door.

Dagen daarvoor was de hele Remise van alle ballast ontdaan. Vier dagen lang hebben de opruimwerkzaamheden en het daarbij behorende op maat zagen van de restanten hout geduurd. Nog een halve dag is er besteed aan het grotendeels afsluiten van deze met bloed en zweet verzamelde voorraad hout met golfplaat en touw. Het is nl. niet de bedoeling, dat onze gewaardeerde gasten denken: ‘Ha! Fijn kant-en-klaar op maat gezaagd openhaard hout!’ Nee, zo werkt dat dus niet. Het hout is van Ons. En wat er nu met de remise moet gebeuren, blijft nog een vraag. Voorlopig hangt er wel weer een schommel.

We hadden er overigens, op de laatste zaterdag na, bijna constant prachtig weer bij. We kregen nog een weekendje visite van Jan en Beppy en we gingen met hen heerlijk uit eten in Le Paradis nadat we in Bernay een leuke Foire à tout bezocht hadden!

 

 We hebben drie keer het gras gemaaid en broer S. heeft ervoor gezorgd dat de trouwe Viking ook weer zelf kon rijden.  Het gebroken onderdeel daarvoor kostte tot onze grote verbazing slechts  € 10,20. Zo komt Splinter dan weer door de winter en kan de aanschaf van een nieuwe machine hopelijk  nog weer even opgeschoven worden. 

Maar natuurlijk hebben we ook goddelijk zitten picknicken bij ‘La Résurgeance du Guiel’ met grote garnalen met knoflooksaus en genoten van ons Meiske Ronja dat vast graag terugkeert naar La Noblet. 

  

Na aanvankelijke terughoudendheid bewaakt ze nu het erf tegen opdringerige koeien en ze is ze samen met Suus op strooptocht in de weilanden rond La Noblet geweest. En wij gingen naar die geweldige markt in L’Aigle, dronken koffie in ‘Bar du Chateau’ en ik bezocht de naaldenfabriek van Bohin in St. Sulpice. Maar dat is weer een ander verhaal – en dat zal zeker verteld worden!

Wil je ook eens naar La Noblet? Dat kan: kijk op www.lanoblet.com voor nog meer plaatjes & huurinformatie!

Aan de haak

Er doet zich een merkwaardig verschijnsel voor in het land: Nederland haakt. Net als bij iedere rage is dat zomaar op een dag begonnen en heeft het zich pijlsnel verspreid over het land. Het is eerst misschien een beetje begonnen met breien, maar dat is toch moeilijker en dúúrt lang en dat kunnen we in ons snelle leven niet hebben.
Bij mij begon het onder invloed van vriendin D. Die is altijd al behoorlijk handvaardig en haakte al toen ik dat nog een wat sneue bezigheid vond. Totdat ik van haar van al die vierkantjes die ik haar had zien haken een deken kreeg. Helemaal zelf gemaakt. Wat een bijzonder cadeau! Vervolgens begon ze ook voor P&M te haken en ja, toen kon ik toch niet meer achterblijven. Dat wil zeggen, dat miniatuurgehaak: nee, dat is niet mijn ding.

We gingen naar La Noblet met een auto vol garen, stof, naaimachine en niet te vergeten vilt, maar we sloegen hevig aan de haak. Dat jaar waren het vooral 'smshandschoenen', gehaakte bloempotjes, kols en sjaalachtige dingen.

Toen begon ik granny's te haken, wel steeds dezelfde. Onderweg in de auto, 's avonds op de bank voor de TV, overal waar je vroeger nutteloos met je handen in je schoot zat de kijken. Hoe had ik ooit niks kunnen doen?! Toen we in Engeland in maart naar de Miniatura gingen trof ik het dat er tegelijkertijd een grote handwerkbeurs aan de gang was en ook daar sleepte ik weer een zak kleurige acryl mee! Zo'n deken moet niet te zwaar worden en voor wol zijn we allergisch.

Die granny's moesten ook aan elkaar en dat vond ik een behoorlijk vervelende klus. Dus daarmee waren de granny's passé. Het formaat dekentje was precies goed voor een ledikantje. En dat was dan gelijk weer meegenomen, want ik verwachtte in de nabije toekomst wel dat er iets te gebeuren zou staan op het kleinkindfront.


En dat bleek in 2013 ook zo te zijn! Maar toen vond ik die granny deken eigenlijk een beetje gevaarlijk met al die gaten. In oktober op de Creadoe waar ik in de stand van HoHa stond zag ik in de middagpauze een schitterende zigzagdeken bij de Echtstudio. Ik was verkocht en kocht hebberig 12 verschillende kleuren prachtige acryl.

 

Nu was de beer los. Op ons jaarlijkse creaweekje naar La Noblet begon ik aan de zigzagdeken. Dat had nogal wat voeten in de aarde, voordat we goed hadden uitgerekend hoeveel steken we nodig hadden. D. haakte er voor het gemak maar alvast eentje in 1:12 : zij was véél eerder klaar dan ik. Ik had helemaal uitgerekend hoeveel banen ik per dag moest haken om 'm op tijd af te hebben. En dat lukte ruimschoots, maar toen kwam de FB groep Dutch Crochet, a granny a day   op mijn pad. O wat een prachtige deken! Ongeduldig als ik ben zocht ik het hele patroon op en besloot er als een speer nog een wiegndeken van te maken. Ik had nog twee weken voor de uitgerekende datum, 30 januari.  Dat werd dus aanpoten. Vooral omdat ik opeens op woensdag 22 januari een soort vreemde drang voelde dat hij af moest, die deken. Koortsachtig zat ik tot 1 uur 's nachts te haken. Toen was hij af. De volgende ochtend om 9 uur kregen we een whatsapp dat ons eerste kleinkind die dag geboren zou worden.
Ik was er klaar voor!

En nu heb ik van de restjes van de zigzagdeken nog een nieuwe deken gehaakt, gewoon voor mezelf. Nou ja, restjes.....het kan zomaar gebeuren dat je in winkels waar ze wol en zo verkopen belandt en dan heb je eigenlijk altijd wel iets nodig, toch?

Iedere woensdagochtend vormen we met een groep vrouwen een HaakMaarAanclub in het NaoberLOOkaal. Dat stimuleert natuurlijk ook!

Mijn volgende project wordt weer iets met een strepenmotief maar dan met wat meer verschillende patronen. En het wordt een kussensloop. Of twee. Het moet natuurlijk wel iets nuttigs worden. Zomaar voor de vaak aan de haak......

Ronja en meer

En daar zit je dan, in de grote wijde wereld. Perfect passend in het landschap. Wat zou er dan in zo'n koppie omgaan. Dat vraag ik me vaak af.

Ook hoe het komt dat je geen twee keer met de voerbak hoeft te rammelen voordat ze weet dat er eten aankomt. Dat ze sowieso alles wat in haar voordeel is vrijwel direct leert maar alles wat in ons voordeel is gewoon lekker laat zitten. Plassen en poepen? 'Dat doe ik net zo lief binnen. Veel warmer. Bovendien, ik heb net lekker heerlijk drie kwartier buiten lopen rennen en spelen met mama, dan heb ik daar toch helemaal geen tijd voor!' 'Komen als ik geroepen word?' 'Nou, als ik zin heb....'

 

We hebben overigens wel geluk dat het lieve monster weinig eisen aan haar slaapplek stelt. 's Nachts gaat ze gewillig in de bench (hoewel ze 's ochtends wel luidkeels duidelijk maakt dat ze er nu wel uit wil), overdag ligt ze heerlijk in haar doos.

 

 

Waar overigens wel steeds minder van is, ik ben benieuwd wanneer hij helemaal verdwenen is.

 

 

Onder haar zwarte nestharen voelt de nieuwe vacht stevig aan. Ook de poten krijgen veel 'harder' haar. Wel een beetje jammer dat dat zwarte haar er nog af gaat. Ze lijkt nu best wel op een klein wolfje, behalve dan haar oren. Die lijken op een smous. En ze heeft een proportioneel veel te lange staart. Maar Hoofd Hondenkennis zegt dat die staart niet zo heel hard meer zal groeien. Wat ik niet geloof, maar als hij dat graag meent, laat ik hem gewoon in die waan.

 

En verder, ja, hebben we nog ons kleine Eefje in Amsterdam. Daar zal ik het beperkt over hebben. Ik herinner me toch nog vrij levendig van toen ik nog géén oma was dat andermans kleinkinderen mij maar matig tot niet interesseerden. Dus daar wil ik niemand mee vervelen! Tegelijkertijd is een blog ook voor mezelf, om nog eens na te slaan hoe alles ook weer ging. Zo lees ik nu de blogs over Suus toen we haar kregen in 2008.

 

En dan is Ronja als het derde kind, waar je mee overgooit. Terwijl het eerste als kristal kwetsbaar tinkelt en je niet ophoudt je te verbazen over alles wat ze doet en hoe ze eruit ziet en die kleine vingertjes en teentjes en elke grimas die ze maakt reden is om voor de eeuwigheid vast te leggen.

 

En dat je na het grootbrengen van vijf pups in een tijdsbestek van 20 jaar pas weet dat het allemaal niet zo verschrikkelijk veel uitmaakt wat je doet. Natuurlijk moeten er regels zijn, maar er zijn een heleboel dingen die uiteindelijk gewoon vanzelf gaan. Gezond verstand en geduld zijn de sleutelwoorden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je in grote woede kunt ontsteken als je pup de mand met je haakwerk heeft weten om te keren en binnen het kwartier dat je de kamer verlaten had er één grote ravage van heeft weten te maken. Want natuurlijk is dat gewoon je eigen schuld. Zeggen de deskundigen.

 

 

En weer puppynieuws.....

Grote drukte de afgelopen week: om me er maar even met een JantjevanLeiden (?) af te maken:

http://www.naober.nl/columns/dienke-cazemier/de-paashaas-is-blauw/

De rest volgt!

 

 

 

 

En dan hier nog een met het dekentje, dat ik haakte n.a.v. het patroon op de FB pagina

 

https://www.facebook.com/groups/516439688378675/

 

Acht weken, (bijna) leeg nest....

En dan zijn er opeens acht weken voorbij en hebben we vanmiddag Boris-Bikkel uitgezwaaid. Ronja moet nu duidelijk haar draai even vinden en ook Suus kijkt wat verdwaasd om zich heen. Maar dat kan projectie zijn.

 

Eerst kregen we nog de 'keuring' door de dames van de Smouzenclub. Sjakie/Sijpie mocht eerst.

 

 Boris Bix (of Bikkel) heeft er het volste vertrouwen in.

 

Er wordt druk geschreven in het Grote Schrift van Fredie

 

Hoe zit het met de neus van Lieve Door

 

En dan de groepsfoto. Iedereen die wel eens pups op de foto heeft geprobeerd te zetten weet wat er dan gebeurt. En dan nog vijf stuks tegelijk. Gelukkig is de digitale camera geduldig.

 

Vader Sjakie was er ook, dus dan is het ook leuk om het hele gezin op de bank te krijgen. De voormalig geliefden moesten weinig van elkaar hebben, Ronja was wel benieuwd naar haar vader

 

Ronja en Roef vinden het nu wel mooi geweest, al dat geposeer. Mama Suus neemt echter net een aristocratische houding aan, terwijl Door er maar eens even voor gaat liggen.

 

Ook met nog slechts drie pups in huis is de mop nog steeds een echte vriend. Je kunt er natuurlijk het beste maar gewoon stralend bij blijven lachen!

 

Ach, en dan ligt dat allemaal zo heerlijk aan je voeten.

 

 

Suus slaapt nog even met Lieve Door op de bank voordat ze naar haar nieuwe Drentse baasjes gaat

 

En Ronja en Boris Bix kunnen het best met elkaar vinden

 

En dan zijn ze op één na allemaal weg. Het is stil in huis, we hebben onze huiskamer weer terug en er valt een hoop minder te moppen. Ronja is nu alleen met haar moeder, benieuwd hoe dat zal gaan

We zijn er in geslaagd zonder problemen een mooi nestje nieuwe Smouzen toe te voegen. Ze hebben een goede start gehad en nu mogen ze hun nieuwe baasjes blij maken.

Dus gemengde gevoelens, dat wel.

 

Boris' nieuwe eigenaren brachten een heerlijke cake & flesje wijn mee. Die gaan we straks maar eens even proeven. Hiermee is dit achtweeks blog over het nest van Suus & Sjakie afgelopen. En kan ik weer door met mijn andere schrijfwerk. En reken maar dat ik daar wel aan toe ben.....!

De laatste volle week puppy's

 Wat vliegt de tijd! De week begon met het Grote Inenten. Het kostte even wat logistiek denken, maar toen hadden we het op een rijtje: vijf pups in de bench in de auto, Martine mee, om de beurt een kluitje pups aanleveren bij de dierenarts. Stiekem geparkeerd op een invalidenplek, want alles was vol, dus ook nog goed opletten.

De pups vonden het allemaal prima en legden zich al snel te ruste in de bench. Bij de dierenarts gaven ze geen kik. Tophondjes!

Bij thuiskomst mochten ze natuurlijk even lekker voetballen.

En wat zien wij hier? Weer keurig, gewenst gedrag van ons slimmerikje Boris-Bix!

En de tandjes komen flink door, dus we knagen aan alles wat voorhanden is. De T-shirts in het doosje bleven gelukkig heel. Overigens is dat Die Van Ons, Meiske Ronja. Die vier anderen doen zulke stoute dingen natuurlijk niet.

Die liggen gewoon met hun hertenoortjes rechtop lekker ergens te slapen.

Het was ook weer eerste maandag van de maand, en dan zingt Suus altijd mee met de sirene. De pups vonden dat maar raar, ze zongen nog niet mee. Maar dat zou weldra veranderen.

Weer een puppy op visite! Ronja vond het wel lekker warm, zo bij Nikay.

En als we dan alles weer uit de bench gesleept hebben moeten we toch weer even heel erg uitrusten.

O en wat een verrassing! We hebben er een figuurpoeper bij! Eigenlijk zie ik hier in wat ik voel: een licht afgepeigerde vrouw die achtervolgd wordt door een grote, griezelige mop. Tussen de 30 - 40 plassen en ca. 15 poepen per dag. Gemiddeld. Nog zonder van wat er buiten & in de kraal nog uitkomt. Wat mij dan weer verbaast is hoe het komt dat ze na twee keer rammelend aardewerk te hebben gehoord héél goed weten dat er voer aan zit te komen en ik dus vijf kleffe fans om mijn benen heb. Maar dat ze niet snappen dat poepen en plassen buiten moet.

Maar kijk nou toch eens, wat lief. Er zijn momenten dat het kleine spul mama niet puur als melktank ziet, maar ook gewoon met haar speelt of lekker bij haar slaapt. En wat een lieverd is die Suus van ons. Nog steeds braakt ze eten op voor de pups en als ze een koekje krijgt geeft ze dat weg. Dan moet ik er wel bij zeggen dat ze niet bijzonder dol is op die koekjes ;-)

Weinig dingen zijn zo lief en zacht als een slapende puppy.

'What did my arms do before they held you?' (Sylvia Plath)

En vervolgens gaan we weer een doos te lijf.

Die is multifunctioneel. Als je klaar bent met spelen kun je er gelijk in in slaap vallen.

Zo makkelijk!

En dit was week zeven.

Vanmorgen ging D. om 7 uur even plassen. Hij lag nog niet weer in bed of er klonk een oorverdovend gehuil op. 'Haan?' sprak de man slaapdronken. Nee. Vijf hongerige pups die wat gehoord hadden. Dus zondagochtend, half acht, stonden wij aangekleed beneden.

Vanmiddag kwamen de fokkers van Suus op visite en er is een vier generaties groepsfoto gemaakt door Piet v.d. Wal.

Polly, Keet, Lieve-Door, Boris-Bix, Meiske Ronja, Suus, Roef, Sjakie-Sijpie. Zo is duidelijk te zien dat het terugfokprogramma van de Hollandse Smous nog niet helemaal afgerond is.

Maar met de karaktertjes zit het wel goed!