Albion

Er is veel voor te zeggen Engeland te bezoeken in het vroege voorjaar. Er bloeit al van alles, tot de magnoliabomen aan toe om te zorgen voor dat lichte lentegevoel, maar er zit nog geen blad aan de boom. En daardoor zie je een hoop meer dan later in het jaar. En als je het dan ook nog treft dat het zacht en zonnig is, dan kan zo'n reisje al bijna niet meer stuk, natuurlijk. 
Het toeren door Engeland is vanaf mei een stuk minder interessant: al die holle wegen en al die hagen die je het zicht ontnemen op al het moois dat daar achter te zien is.
We waren bij Stonehenge, ik was daar lang geleden met m'n ouders geweest en herinnerde me dat ik toen tussen de stenen doorgelopen ben, op een druilerige namiddag, ook in het voorjaar. Op mijn vraag aan een van de medewerkers van de National Trust sinds wanneer dit onbegrijpelijke bouwwerk nog slechts op gepaste afstand bekeken mag worden, antwoordde hij sinds 1978. En toen ik zeker wist dat ik er in 1979 geweest moest zijn (toen woonde ik nl. in Oxford) wist hij weer dat ik er dan op een dinsdag moet heb rondgewandeld: want op die dag mocht het nog, een paar jaar. En zo kwamen we er samen uit. En hij nog zei dat ik toen natuurlijk wel nog piepjong geweest moest zijn. Hetgeen een vrouw toch altijd wel goed doet, zo'n lieve opmerking, helemaal gratis.

Zo wonderlijk dat een mysterieus bouwwerk, waarvan men eigenlijk nog steeds niet weet wat, hoe, waarom en door wie, door ruim een miljoen mensen per jaar bezocht wordt, waarvan op deze zonnige zondag in maart toch gauw zo'n paar honderd en dat al alleen tijdens ons bezoek. Chinezen, Russen, de nieuwe toeristen, bussen vol reden af en aan.

                                

Daarna zijn we nog langs een mooie route naar Avebury, waar ook wat stenen in cirkels staan (maar minder imposant) en een wederom onbegrijpelijke heuvel, Silbury Hill, is opgeworpen door mensen die daar kennelijk gewoon zin in hadden dat te doen.

We staken de imposante tolbrug van Bristol naar Wales over en arriveerden in Jolyons hotel in Cardiff. Een supertrendy B&B met lichttherapie in bad, maar wel met nachtkastjes die een meter van je bed aan de muur vastzitten en een bureaustoel waar je drie kussens op moet leggen om bij het bureau te kunnen en een trendy piepkleine wastafeltje dat bij het tandenpoetsen overstroomt. Omdat het design is. Maar goed, daar zeuren we niet over! Het is hier  fantastisch!

Een beetje lente

Opeens barsten de crocussen de grond uit! Altijd weer een verrassing waar ze tevoorschijn komen, want ik heb in de loop der jaren zoveel bolletjes geplant en er zijn er met dezelfde snelheid ook even zovele weer verdwenen, dat het echt een cadeautje is als je weer zo'n dapper trosje bij elkaar ziet. Inmiddels ben ik begonnen met borders opruimen en oude paardenmest met kruiwagens vol aan het rondstorten. Ik heb eigenlijk geen verstand van bemesting, maar ik denk dat dat geen kwaad kan. Die 'mest' zit vol prachtige, roze wurmen en die zijn altijd goed voor de grond. Het was vandaag weer zo mooi zacht en zonnig, dan heb je echt het gevoel je wintervel af te werpen.
Ze zijn in Loo wel enorm aan het bomen rooien ('Ja mevrouw, hij is slecht') en dat doet toch een beetje pijn. Wat een kaalslag in de houtwallen. Maar ik weet zelf wel hoe snel alles weer terug groeit, dus gewoon maar even geduld hebben. Maar goed, het voorjaar kriebelt en ook de neiging daar weer van alles over op te schrijven op dit erfblog - en dan eens een beetje vergelijken met vorig jaar!

Vijftien jaar

geleden schaatste ik met mijn vader en Franse schoonzus op nieuwjaarsdag onder een strakblauwe hemel van Oosthuizen naar Middelie. Het was een tocht waar ik nog vaak aan terugdenk, de volstrekte rust, de geluiden van de ijzers over het zwarte ijs. Geluiden die de stilte maken. Drie dagen later was de Elfstedentocht die mijn vader niet zag omdat hij met Dirk de Franse familie naar huis bracht omdat ze allemaal ziek geworden waren. De bedoeling was ze halverwege te brengen en dan weer op tijd terug te zijn, maar zowel Sikko als Stéphanie waren te ziek. Bij aankomst troffen ze een totaal bevroren stal en loeiende koeien aan: de bedrijfshulp was ook ziek geworden. Midden in de nacht hebben ze de boel ontdooid en zijn toen samen in het enige logeerbed, een tweepersoons, gekropen, een herinnering die D. nog levendig voor de geest staat: de nacht dat ik met mijn schoonvader in één bed lag. Ze misten dus de Elfstedentocht en ik begrijp eigenlijk nu pas wat een opoffering dat eigenlijk geweest moet zijn voor mijn vader, hij was dol op schaatsen en altijd de eerste die op nog maar nauwelijks dragend ijs stond. Het was hetzelfde jaar dat mijn moeder overleed en mijn vader heeft ook nooit meer een Elfstedentocht kunnen meemaken. Dat gaat er dan allemaal door me heen, hoe jong ik toen nog was en hoe het leven voortschrijdt.

IJspret op poel Platvoet

Onder de sneeuw komt een mooi glad vloertje vandaan: de bladblazer helpt in een geheel nieuwe functie ook een handje mee!



Suus begrijpt niets van, hoe kan ze nou opeens zo hard?!

De mannen wagen zich ook op het ijs. Ik ook, maar dat is het eeuwige lot van de fotografe: je staat er zelf nooit op. Ik kreeg wonderlijk snel de slag weer te pakken, maar na twintig rondjes wil je toch liever rechtdoor schaatsen....

4 februari 2012

Zal de boeken in gaan als de dag dat een tientallen jaar oud koude record werd gebroken: -22,8 in de NOPolder. Bij ons was het - 17, maar door een stralend zonnetje en geen wind nauwelijks koud te noemen!



Nog een jaartje, dan liggen deze verkleumde stammetjes in de kachel te snorren!

Eigenlijk was ik hier alweer even te laat, na de koffie met Henk&Yvonne

Maar het blijven prachtige vormen, eerder vanochtend toen ik er met de honden langs liep leek het of ik ze kon horen tinkelen

En die spin had ook beter moeten weten....!

Winter in Loo

Het blijft toch een wonderlijk gebeuren: water dat zo hard wordt dat je er op kunt staan! Het ijs in de vijver is zeker 10 cm dik. Er zijn twee wakken door de luchtpompjes. Ik hak de gaten wel dagelijks iets groter.


Het vroor gisternacht 12 en vannacht 11 graden. Eergisteren was het vreselijk koud door de snijdende wind, nu voel je de kou niet echt. Het heeft wel een aantal praktische problemen: de paarden moeten om de 3 uur water omdat het onmiddellijk bevriest, de kippen ook een paar keer per dag. Maar daar heb ik wat op gevonden: een thermoskan met warm water: dan giet ik wat over hun waterbak waardoor de onderlaag smelt en dan kunnen ze weer even snel wat drinken. Ze leggen nog steeds stug door maar ik ga straks eens kijken hoe dat eruit ziet van binnen, een bevroren ei.

En de poel is ook beschaatsbaar. Al groeit er nogal wat gras en troep door. Ik heb al zes jaar niet meer geschaatst: weet niet of ik het nog durf?

Suus begrijpt er niets van en loopt eerst zenuwachtig langs de oever heen en weer. Maar het magische woord Koekje doet ook hier weer wonderen,

en ze komt er aan! Meteen is ze helemaal in haar sas op het ijs. Het opent natuurlijk tal van nieuwe perspectieven als je over water kunt lopen, dat heeft de geschiedenis wel bewezen.........Inmiddels is het begonnen te sneeuwen. En aangezien we nergens naartoe hoeven blijven we lekker thuis bij de kachels! En ga ik iets bijzonders in elkaar proberen te knutselen waar ik alle buitendebox mogelijkheden voor moet aanboren.....

Protest

Het is weer eens zover, er staat een nieuw megalomaan project op stapel: omdat de BETUWElijn niet werkt heeft ProRail ism bouwbedrijven die geen werk hebben bedacht dat er vanuit Duitsland nieuwe goederenlijnen moeten worden aangelegd en dan bij voorkeur via Loo-Bathmen. Dat laten wij als bewoners natuurlijk niet over onze kant gaan. Maar ik moet zeggen, ik word er wel een beetje moe van, altijd maar dat vechten tegen idiote overheidsideeën: Oosthuizen 10.000, Watering 3, Vuilnisingraving bij La Noblet, A1 naar 6 banen en dan nu weer dit. Bah. Toch maar op Schiermonnikoog gaan wonen?