Plaatjes bij het praatje

 Margriet legde uit dat als je het blog via Google Chrome of Firefox opent je wel de foto's kunt plaatsen! Nou, wat heerlijk. Internet Explorer begint wel steeds meer terrein te verliezen, en zijn sowieso al blogs die je helemaal niet kunt bekijken met Explorer.

Winter in Loo en laatste blog, denk ik

Nou, dan komt het toch nog van, gelukkig. Sneeuw, fris prikkelende blauwe lucht, daar knapt een mens van op. Vanmorgen, met Suus onderweg, bedacht ik me wat een merkwaardig spul sneeuw toch is. Soms heb je sneeuw die blijft liggen op stoepen en straten en dan zijn de bomen kaal en ligt er niet op het gras, en nu lag alle sneeuw precies andersom. Schone wegen, ook waar niet gestrooid is en verder overal.

Merkwaardig, ik kan geen foto's meer uploaden vanaf mijn laptop, alleen van Picasa Webalbums hetgeen betekent dat je eerst je foto's in een album moet zetten. Google heeft weer wat extra beperkingen aangebracht, net als bij de agenda die ook niet meer te synchroniseren valt. Dan maar op zoek naar een andere blogprovider! Ik laat jullie weten wanneer ik die gevonden heb....

 

Dudeljo

Deze zomer las ik in het blad van de Vogelbescherming een oproepje om mee te werken aan een boek van Hans Dorrestijn over de wielewaal. Er was een wat merkwaardige beloning als je bijdrage gepubliceerd zou worden: een gesigneerd exemplaar. Maar goed, ik had wel iets te melden over de wielewaal en stuurde mijn bijdrage in. IJdelheid is niemand vreemd, natuurlijk. Twee weken geleden kreeg ik een boekje toegestuurd en ja, mijn bijdrage staat er in! Alleen: het betrof hier géén gesigneerd exemplaar....Mensen die mij kennen weten dat ik mij vervolgens als een terrier vastbeet in die niet nagekomen belofte. We waren even in Schotland en mooi geen antwoord van Van Nijgh en Ditmar: dus dit weekend even mijn onbeantwoorde mailtjes gecheckt en hem nogmaals verstuurd en ja hoor: vandaag kreeg ik een licht kribbige mail terug met een Speciaal Voor Mij gemaakt attachment met een Echte Handtekening van Hans Dorrestijn. Nou, daar ben ik toch blij mee...!
En dus hier, gratis en voor niets voor iedereen, mijn bijdrage:

De onzichtbare wielewaal

Eigenlijk zijn man en ik helemaal geen vogelaars. Ja, we hebben wat gidsen en een verrekijker maar die liggen meestal thuis of in de auto als we aan de wandel zijn. Zodat we de vogels die we zien dan eigenlijk ook niet echt zien. Ze hebben al de vervelende eigenschap net weg te vliegen als je ze eindelijk in het vizier hebt en daarbij zijn de meeste op afstand grijsbruin, blauwgrijs of bruingrijs met witte vlek en is determinatie iets voor de echte vogelaars. Die zien iets vliegen en roepen: ‘grauwe klauwier!’ of‘fitis’! Jaja.

Daarom is het voor ons leken zo fijn dat er ook een vogel is die gewoonweg niet te missen is: de wielewaal. Zijn kanariegele verenkleed onderscheidt hem op afstand in niets van juist, de kanarie, maar omdat hij niet in een kooitje zit weet je zeker dat als je zoiets ziet vliegen, het een wielewaal is. Áls je hem ziet vliegen, want dat is in onze relatie jarenlang een pijnpuntje geweest. Tot voor kort was ik nl. de enige die ze zag vliegen, wielewalen dus en mijn Dirk, nog wel bioloog, niet. Voor het eerst zag ik er een in 1997, inde Pyreneën. Eigenlijk zag iedereen in ons wandelgezelschap hem, behalve Dirk. Jaren later kampeerden we weer in de Pyreneën, op een andere plek, weliswaar maar toch: de eerste ochtend dat ik naar de bakker liep om een baguette te halen vloog er een wielewaal maar net over mijn hoofd heen in plaats van er tegenaan. Geweldig! Zo trots als een pauw was ik. Dirk keek me doordringend aan en zei niet veel. De volgende ochtend sliep ik nog half toen ik hem al volledig gekleed de caravan zag verlaten: hij ging naar de bakker. En dat bleef zo, een week lang. Ik zei niets en hij ook niet. Daarna ging ik weer op pad voor het dagelijks ontbijt. Maar behalve een merel met witte vleugels zag ik ook niks bijzonders meer.

We verhuisden naar een bosrijk gedeelte in het oosten van het land. Een van de eerste keren dat ik op de fiets zat vloog er een wielewaal voor me uit. Uiteraard vond ik het wel nodig dat even te smssen. Maar u raadt het al: weer vertoonde dit prachtige vogeltje zich alleen aan mij. Inmiddels bereikte het dier een mythische status. Eigenlijk werd ik niet geloofd, dat was nog het ergste. Het werd tijd voor een Eigen Wielewaal. En warempel. Vorige week belde hij van een locatie in de buurt van Winterswijk: niet één, maar twéé wielewalen had hij gezien. En degene die bij hem was ook.

Dat trekt de verhouding dan nu weer glad. Maar een beetje jammer is het wel. Ik zet nu in op de gekraagde roodstaart. Die moet ook zonder kijker lukken.

Hamsterweekend

Dit weekend stond in het teken van hamsteren.
Al de gedroogde kruiden in potjes gedaan & gelabeld, rucolazaad uit z'n hulsjes gepeuterd, noten nog maar eens door elkaar geschud, die moeten nog wel even drogen. 36 kleine cupcakejes gebakken voor de Lezing&Lekkers en gisteren twee appeltaarten.

 

Gisteren bezig geweest met de boomgaard. De opbrengst dit jaar is bedroevend. Dirk gebruikte zijn beproefde steen aan touw methode om de appels uit de boom te krijgen

 

 

(die ladder staat er voor de sier) maar het leverde allemaal tot nu toe slechts 43 kg op. Peren zijn er helemaal niet! A.s. zondag is er een sapmobiel in Markelo, daar gaat hij dan heen met dit beetje, misschien valt er nog wat uit de bomen de komende week dan kan dat er nog bij.

En dat heb ik net even nagekeken: vorig jaar hadden we in totaal bijna 200 kg appels & peren waar uiteindelijk 29x5 l pakken sap van zijn gemaakt!

 

Ze zijn wel mooi van kleur en de goudreinetten zijn ook heerlijk van smaak, dat vinden de vogels ook want zelfs die in de bomen hangen zijn aangepikt

 

Tja, en nog een assortimentje groene tomaten. Daar schijn je ook iets mee te kunnen. Ik wacht eerst nog wel even of ze misschien nog rood willen worden, dat heb ik liever ;-)

Recaputulerend: over de palletplantage ben ik redelijk tevreden. Deze winter gaan we alle hazelaars aldaar inkorten (tot de grond toe afzagen, dus) om meer licht te krijgen, want dat is wel nodig. Sommige dingen doen prima, zoals diverse slasoorten, uitjes, andijvie, sperciebonen. Andere dingen niet: worteltjes (bolle), koolrabi. Per bak was er sowieso een groot verschil, terwijl er eigenlijk toch overal wel hetzelfde soort grond in gaat, aangevuld met paardenmest en compost. Dat moet dan toch vooral met licht te maken hebben. Voor wat betreft de tomaten: volgend jaar doe ik vooral de kerstomaatjes. Dit jaar had ik die niet, de buurvrouw wel en die waren echt heerlijk (ze gingen op vakantie toen de tomaatjes rijp waren) en zoals je aan de oogst hierboven ziet, voor tomaten heb je toch echt wel een kas nodig al heb ik nu in jaren niet zo'n goede opbrengst gehad.
Binnenkort de bakken helemaal schoon maken en dan maar weer wachten op het voorjaar!

Niet alleen maar dood

Een paar weken geleden (20 juli) schreef ik al een IM voor onze Jack en vandaag was het zover. Genoeg. Rondtollend, spoor bijster, weg kwijt, alleen nog levend op instincten: eten, poepen en plassen, slapen en eindeloos achter me aan lopen. De dierenarts kwam hier, we wilden hem de vreselijke behandelkamer daar besparen. En zo is het gebeurd, thuis op de bank, in Dirk's armen, het leek of hij sliep.

Met Jack is er ook een soort tijdperk voorbij. We namen hem toen mijn moeder terminaal bleek om ook nog wat leuks en positiefs te hebben en hij werd  grote vriend met mijn vader. En leuk was Jack. Hij zorgde voor net dat beetje positieve afleiding dat nodig was tijdens de zware maanden die volgden op zijn komst. En zo is er weer een stukje leven afgesloten, want met zijn dood verliezen we weer een stukje band met de mensen die hij gekend heeft. Zo gaan die dingen.

 

Lief, stoer mannetje, je bal ligt op je graf en er brandt vanavond een kaarsje. We hebben een boel mooie herinneringen aan je - je wordt niet vergeten!

De laatste boontjes

 Gisteren, na een dagje Utrecht met Joke was het na al die drukte heerlijk om nog even in de tuin te prutsen en de laatste boontjes van dit seizoen te oogsten en gelijk de planten te rooien. Het wordt nu kaal in de palletplantage, nog wat diverse soorten sla, tomaten, prei, knoflook en een dappere aardbei en wat andijvie voor de kippen is het nu wel op. De sierkalebassen zorgden voor een mooi ensemble in de vensterbank naast de voordeur

en kijk wat er voor moois gebeurt met een uitgedroogde artisjok. In Frankrijk hadden we er een gekookt maar het resultaat was niet om over naar huis te schrijven (hetgeen ik nu wel doe). Uit blik zijn ze lekkerder ;-) en opgedroogd mooier.

Walnoten zijn er genoeg en dit jaar ook niet zo pietepeuterig als vorig jaar. Dat worden weer heel wat 'notenopjezang' taarten!