Puntjes op de laatste loodjes

Nakijken, corrigeren, bladzijden terugslaan, juni in juli veranderen, moet daar wel een komma, klopt dat Frans wel, doet een airco het wel als de moter niet draait, dit lijkt me een nieuwe alinea, waarom schiet dat tussenkopje steeds een paar regels door - ojee, het blijkt nog weer een taaie klus het boek nogmaals te (her)hercorrigeren.

Maar Nu is het er dan Bijna. Ik heb een paar exemplaren laten komen na de proefdruk en op wat kleine indelingswijzigingen na laat ik het zo. Maar gelukkig kun je met dit systeem gewoon je boek weer even uit de verkoop halen, de verbeteringen aanbrengen en het weer opnieuw uploaden. Maar:  je kunt het ook overdrijven. Zoals een kennisje dat me hielp schilderen bij een verbouwing en ondersteboven onder een vensterbank op haar rug  lag om rechts achter de verwarmingsbuis ook nog even wat te kwasten. Consciëntieus natuurlijk, maar volkomen onnodig.

      Dus dit wordt 'm dan.

      De officiële presentatie vindt op 24 mei plaats bij Boekhandel Praamstra in Deventer, om 11 uur. Je bent daar natuurlijk van harte welkom!

En dit kreeg ik voor Moederdag: en echte Signeerpen. Hij schrijft als een zonnetje. Nu maar hopen dat de boeken op tijd worden afgeleverd ;-)

     Vanmorgen naar Deventer gefietst, jawel, voor overleg met Paula & CJ van Boekhandel Praamstra, één van de mooiste boekhandels van ons land. We gaan er een klein feestje van maken!

Klaar!

Sinds mijn laatste bericht zijn de zaken wel wat in een stroomversnelling gekomen. Na urenlang speurwerk heb ik er op dit moment voor gekozen mijn boek 'Zeven dagen in juli' (dat wordt 'm dan)  uit te geven bij Bravenewbooks.  Vervolgens ben ik er uuuuuren mee bezig geweest er een gecorrigeerde PDF van te maken.

Over al die zelfwerkzaamheid moet ik natuurlijk niet zeuren, ik wilde het ook helemaal zelf doen. Morgen krijg ik het gedrukte Echte Boek, het proefexemplaar, in handen. En dat moet dan nog een keer door de molen. Inmiddels ken ik de tekst bijna uit mijn hoofd en begin me, zoals dat dan gaat, af te vragen of het eigenlijk wel de moeite waard is, allemaal. Want het is wel duidelijk dat er in de prijsopbouw van zo'n boek maar een klein stukje gereserveerd is voor degene die al het werk gedaan heeft ;-) Overigens komt het boek uit in print en als E-book.

En waar gáát het over....?

 

Wat een ontspannen vakantie op een kleine dorpscamping in de Provence had moeten worden, verandert  door een onverwachte gebeurtenis. Ten gevolge hiervan raken de levens van - niet alleen -  de vakantiegangers voor altijd met elkaar verweven.

Of:
Als Merel Landsdaal met haar man Alex gaat kamperen op een camping municipal in de Drôme Provençale, kan zij niet vermoeden dat haar leven binnen enkele dagen een volkomen andere wending zal krijgen. 

Is deze tekst spannend genoeg? Wil je het nu lezen? Van die dingen....

Ik ben nu een marketingstrategie aan het bedenken en denk aan een boekpresentatie in, waar anders, mijn mooie huisje in de boomgaard? Of geen boekpresentatie? Alles via internet, social media, e-mail?  We gaan het zien!

Puberteit

Ze is er in één dag in geschoten, onze Ronja, in de puberteit. Op de dag af vijf maanden oud begon het Grote Slopen. Moesten eerder sommige graspollen in de tuin het al ontgelden, nu is er helemaal niets meer veilig. Mijn voornemen de border opnieuw te beplanten heb ik maar een half jaartje uitgesteld. Dat kan in november ook nog wel. Want ik zie het helemaal voor me: aan de voorkant poot ik de vaste planten en aan de achterkant scheurt het kleine monster ze er weer uit.

Laat vooral niks op de tafel staan en vooral geen vers gesmeerd boterhammetje met kaas: nauwelijks ben je naar de keuken heen en weer gelopen om thee in te schenken of het boterhammetje is van je bord verdwenen. Leuk boeketje lelietjes-der-dalen op tafel? Ronja vindt er niks aan. Net heb je de ene rommel opgeruimd of daar komt ze voorbij gedraafd met de plumeau overdwars in haar bek. En heb je haar die weer weten te ontfutselen dan bespeurt ze de kat in de vensterbank en moet die het ontgelden. Wat een geduld, overigens, die Spookje! Ze laat veel, héél veel toe. Maar heel zelden hoor ik een gepijnigd gepiep van Ronja. Sinds ze mijn favoriete oogmake-upkwastje heeft fijngekauwd hebben we nu heel goed afgesproken: alles moet buiten hondbereik worden opgeruimd. Het monster zal het maar in haar hoofd krijgen de camera van tafel te sleuren.

Van de week hadden we een dag regen en dan willen onze dames niet naar buiten, want nat worden, bah, daar houden ze niet van. Met als gevolg een voortdurend gedribbel, op de bank, van de bank, onder de bank, op schoot, van schoot, gek werd je ervan. Dus toen het om zes uur droog was gauw naar buiten. Dan duurt het maar even of ze krijgt de puppykolder: door de wei in steeds kleinere bochten keihard rennen. Goed zo, even wat kilometers maken en dan komt er daarna vanzelf rust. Stiekem denk ik wel eens dat dat met onze ADHD kindertjes ook het geval is. Ze moeten kilometers maken, hun tomeloze jongemensen energie kwijt en hoe doe je dat als je niet naar buiten kunt?

 

Inmiddels is er van haar doos alweer een flink stuk minder. Hij wordt nu niet meer gebruikt om in te liggen, want Ronja is nu net zo groot als haar moeder - grote kans dat ze haar nog inhaalt, qua hoogte. Ze moet 's nachts nog steeds in de bench. In de woonkamer plast/poept ze al twee maanden niet meer, maar de serre hoort kennelijk nog steeds bij 'buiten.'

Maar verder is ze echt héél erg lief. Ze luistert goed en kan ook al zit&blijf. Ach, en verder: het is onze vijfde pup  die we meemaken en dan weet je het wel zo'n beetje. Niks om je echt druk over te maken, alles gaat  vanzelf voorbij en als ze een jaar of twee zijn zijn ze 'klaar.' Net mensen, eigenlijk ;-))

Voorjaar

Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij jullie is, maar deze dagen, als het voorjaar losbarst, heeft dat een navenant effect op mij. Het ene idee borrelt op na het andere en ik begin met de ene na de andere klus zonder de eerste eigenlijk goed af te maken. Er is ook zoveel te doen: hout verwerking, moestuin in orde maken (hoewel ik het zaaien nog een beetje achterwege laat, behalve in de broeibakjes), honden, opruimen, aanharken, onkruid wieden, misschien ook nog een beetje huishouden, NaoberLOOkaal, Close Company , en dan natuurlijk gewoon nog werken: ga zo maar door.

De afgelopen winter heb ik weinig in het Schrijvershuisje vertoefd. Het was er koud en ik was met de afronding van mijn boek bezig, d.w.z. een stel proeflezers hadden hun kritische blik er over laten gaan. Twee weken in La Noblet waren voldoende om het boek nu weer helemaal door te nemen en de naar mijn mening toepasselijke commentaren er in te verwerken. En nu ligt de laatste definitieve versie bij de corrector. En dan, tja. Uitgever zoeken of zelf uitgeven? Dat laatste klinkt wel steeds verleidelijker, steeds meer 'echte' uitgeverijen begeven zich ook op dat pad. Maar ik moet me er nog in verdiepen.

Vandaag kreeg het huisje een grote schoonmaak. Ik had geloof ik al gemeld dat er in oktober al schimmel te zien was op het vers geverfde hout. Op mijn e-mail reageerde de leverancier dat ik het misschien moest schoonmaken. Ja zeg. Ik ga niet schilderen om na drie maanden met de pannenspons in de weer te moeten! Maanden later kreeg ik nog een mail waarin hij een soort schimmelvreter aanbood, tegen een 'zacht prijsje'. Daar ben ik niet op in gegaan. Kennelijk had hij meer klachten ontvangen. En dan vind ik niet dat je met een zacht prijsje moet komen, maar met een adequate oplossing. Want ik heb nu twee uur staan schrobben en boenen en het is nog niet schoon. En het ziet er gewoon naar uit dat we in ieder geval alle kozijnen en afwerklijsten met gewone, milieu-onvriendelijke maar wel afdoende verf zullen moeten overschilderen. En we dachten dat we klaar waren.

Binnen lagen een triljoen dode muggen. Dirk had op een bepaald moment het zolderluikje even open gezet voor wat beluchting en toen had hij ze al zien zitten. Dachten daar fijn te overwinteren. Maar ja. Toen ze wakker werden, was er niets te eten. En zijn ze allemaal van de honger omgekomen. Je zou het bijna zielig vinden.

Dus van schrijven kwam nog even niks, ik was te mopperig.
Maar weldra ga ik wel weer aan de slag. Mijn boek krijgt nl. Een Vervolg. Er zitten genoeg verhaallijnen in waar ik op voort kan borduren. Bovendien heeft de hoofdpersoon mijn hart gestolen en gun ik haar een langer leven. En ik ben wel benieuwd, naar wat haar nog allemaal gaat overkomen.....Alleen de titel. Dat vind ik nog een hele klus!

Thuis op vakantie

We waren maar liefst veertien dagen in ‘La Noblet’. Hoofd Onderhoud Buitenlands Onroerend Goed i.c. de pré-pensionado was hier naar eigen zeggen nog nooit zo lang geweest. Ik wel, in 2004, toen we langer moesten blijven omdat  Hoofd OBOG onverwachts  mee moest naar voormalig Oost-Duitsland  in een uitwisselingsprogramma om mee te drummen met de popgroep van broer S. In totaal vier dagen zijn ze weg geweest, waarvan twee volle reisdagen. Maar er komt geen eind aan de verhalen. 

 

Intussen probeerden pap en ik met onze beperkte vermogens de renovatie aan de gang te houden. Ik herinner me vooral een sessie waarbij we een kledingkast van een bekende Zweedse firma in elkaar moesten zetten. Daar was zeker één fles gekoelde rosé bij nodig want het was heel warm en het hout was daardoor nogal uitgezet of gekrompen en werd er na verloop van tijd nogal gegatverrrrt. Uiteindelijk lukte het met toepassen van gericht geweld. Overigens wilden de deuren nooit goed sluiten en vorig jaar hebben we hem ingewisseld voor een prachtig, solide, perfect in elkaar gestoken 150 jaar oud kabinet. Dat alleen geen hang-gedeelte heeft. Zo is er altijd wel weer wat.

Maar goed, we waren weer ‘thuis op vakantie,’ zoals ik dat noem. Er zijn altijd van die werkzaamheden  die je thuis meestal maar een beetje laat wachten. In ‘La Noblet’ worden zulke klussen uitvergroot en komen ze bovenaan de ‘te doen’ lijst. Het spijt mij te moeten zeggen, maar ook nadat we de laatste keer hadden gemeend de definitieve oplossing voor het ‘gloep’ probleem gevonden te hebben ( zie blog oktober 2013) bleek die niet de juiste. Toen ik op dag 2 de wasmachine aan het werk had kwam het water met een sierlijke straal uit het geboorde gaatje in de buitenafvoer naar buiten spuiten. Doemscenario’s varieerden van het opbreken van de héle stoep tot het aanleggen van een volledig nieuwe riolering. Uiteindelijk groef hoofd OBOG hele zaakje bij de sceptic tank weer open, zaagde hij een kijkgat in de afvoerpijp en verwijderde de pijp aanwezige witte substantie met een trekveer. Heerlijk, al die klodders lichaams- en zeepvet. Zo leer je wel wat je als mens teweeg brengt, met je afvalstoffen.

Dus konden we weer naar de Brico-Marché voor ontluchtingspijp en kijkpijp en wat al niet en dat heeft Hoofd OBOG allemaal aan elkaar geplakt en er voor de zekerheid maar een plattegrond van getekend en NU kunnen we zeggen: het werkt. Echt geen gegloep meer. Alles stroomt door.

Dagen daarvoor was de hele Remise van alle ballast ontdaan. Vier dagen lang hebben de opruimwerkzaamheden en het daarbij behorende op maat zagen van de restanten hout geduurd. Nog een halve dag is er besteed aan het grotendeels afsluiten van deze met bloed en zweet verzamelde voorraad hout met golfplaat en touw. Het is nl. niet de bedoeling, dat onze gewaardeerde gasten denken: ‘Ha! Fijn kant-en-klaar op maat gezaagd openhaard hout!’ Nee, zo werkt dat dus niet. Het hout is van Ons. En wat er nu met de remise moet gebeuren, blijft nog een vraag. Voorlopig hangt er wel weer een schommel.

We hadden er overigens, op de laatste zaterdag na, bijna constant prachtig weer bij. We kregen nog een weekendje visite van Jan en Beppy en we gingen met hen heerlijk uit eten in Le Paradis nadat we in Bernay een leuke Foire à tout bezocht hadden!

 

 We hebben drie keer het gras gemaaid en broer S. heeft ervoor gezorgd dat de trouwe Viking ook weer zelf kon rijden.  Het gebroken onderdeel daarvoor kostte tot onze grote verbazing slechts  € 10,20. Zo komt Splinter dan weer door de winter en kan de aanschaf van een nieuwe machine hopelijk  nog weer even opgeschoven worden. 

Maar natuurlijk hebben we ook goddelijk zitten picknicken bij ‘La Résurgeance du Guiel’ met grote garnalen met knoflooksaus en genoten van ons Meiske Ronja dat vast graag terugkeert naar La Noblet. 

  

Na aanvankelijke terughoudendheid bewaakt ze nu het erf tegen opdringerige koeien en ze is ze samen met Suus op strooptocht in de weilanden rond La Noblet geweest. En wij gingen naar die geweldige markt in L’Aigle, dronken koffie in ‘Bar du Chateau’ en ik bezocht de naaldenfabriek van Bohin in St. Sulpice. Maar dat is weer een ander verhaal – en dat zal zeker verteld worden!

Wil je ook eens naar La Noblet? Dat kan: kijk op www.lanoblet.com voor nog meer plaatjes & huurinformatie!

Aan de haak

Er doet zich een merkwaardig verschijnsel voor in het land: Nederland haakt. Net als bij iedere rage is dat zomaar op een dag begonnen en heeft het zich pijlsnel verspreid over het land. Het is eerst misschien een beetje begonnen met breien, maar dat is toch moeilijker en dúúrt lang en dat kunnen we in ons snelle leven niet hebben.
Bij mij begon het onder invloed van vriendin D. Die is altijd al behoorlijk handvaardig en haakte al toen ik dat nog een wat sneue bezigheid vond. Totdat ik van haar van al die vierkantjes die ik haar had zien haken een deken kreeg. Helemaal zelf gemaakt. Wat een bijzonder cadeau! Vervolgens begon ze ook voor P&M te haken en ja, toen kon ik toch niet meer achterblijven. Dat wil zeggen, dat miniatuurgehaak: nee, dat is niet mijn ding.

We gingen naar La Noblet met een auto vol garen, stof, naaimachine en niet te vergeten vilt, maar we sloegen hevig aan de haak. Dat jaar waren het vooral 'smshandschoenen', gehaakte bloempotjes, kols en sjaalachtige dingen.

Toen begon ik granny's te haken, wel steeds dezelfde. Onderweg in de auto, 's avonds op de bank voor de TV, overal waar je vroeger nutteloos met je handen in je schoot zat de kijken. Hoe had ik ooit niks kunnen doen?! Toen we in Engeland in maart naar de Miniatura gingen trof ik het dat er tegelijkertijd een grote handwerkbeurs aan de gang was en ook daar sleepte ik weer een zak kleurige acryl mee! Zo'n deken moet niet te zwaar worden en voor wol zijn we allergisch.

Die granny's moesten ook aan elkaar en dat vond ik een behoorlijk vervelende klus. Dus daarmee waren de granny's passé. Het formaat dekentje was precies goed voor een ledikantje. En dat was dan gelijk weer meegenomen, want ik verwachtte in de nabije toekomst wel dat er iets te gebeuren zou staan op het kleinkindfront.


En dat bleek in 2013 ook zo te zijn! Maar toen vond ik die granny deken eigenlijk een beetje gevaarlijk met al die gaten. In oktober op de Creadoe waar ik in de stand van HoHa stond zag ik in de middagpauze een schitterende zigzagdeken bij de Echtstudio. Ik was verkocht en kocht hebberig 12 verschillende kleuren prachtige acryl.

 

Nu was de beer los. Op ons jaarlijkse creaweekje naar La Noblet begon ik aan de zigzagdeken. Dat had nogal wat voeten in de aarde, voordat we goed hadden uitgerekend hoeveel steken we nodig hadden. D. haakte er voor het gemak maar alvast eentje in 1:12 : zij was véél eerder klaar dan ik. Ik had helemaal uitgerekend hoeveel banen ik per dag moest haken om 'm op tijd af te hebben. En dat lukte ruimschoots, maar toen kwam de FB groep Dutch Crochet, a granny a day   op mijn pad. O wat een prachtige deken! Ongeduldig als ik ben zocht ik het hele patroon op en besloot er als een speer nog een wiegndeken van te maken. Ik had nog twee weken voor de uitgerekende datum, 30 januari.  Dat werd dus aanpoten. Vooral omdat ik opeens op woensdag 22 januari een soort vreemde drang voelde dat hij af moest, die deken. Koortsachtig zat ik tot 1 uur 's nachts te haken. Toen was hij af. De volgende ochtend om 9 uur kregen we een whatsapp dat ons eerste kleinkind die dag geboren zou worden.
Ik was er klaar voor!

En nu heb ik van de restjes van de zigzagdeken nog een nieuwe deken gehaakt, gewoon voor mezelf. Nou ja, restjes.....het kan zomaar gebeuren dat je in winkels waar ze wol en zo verkopen belandt en dan heb je eigenlijk altijd wel iets nodig, toch?

Iedere woensdagochtend vormen we met een groep vrouwen een HaakMaarAanclub in het NaoberLOOkaal. Dat stimuleert natuurlijk ook!

Mijn volgende project wordt weer iets met een strepenmotief maar dan met wat meer verschillende patronen. En het wordt een kussensloop. Of twee. Het moet natuurlijk wel iets nuttigs worden. Zomaar voor de vaak aan de haak......

Ronja en meer

En daar zit je dan, in de grote wijde wereld. Perfect passend in het landschap. Wat zou er dan in zo'n koppie omgaan. Dat vraag ik me vaak af.

Ook hoe het komt dat je geen twee keer met de voerbak hoeft te rammelen voordat ze weet dat er eten aankomt. Dat ze sowieso alles wat in haar voordeel is vrijwel direct leert maar alles wat in ons voordeel is gewoon lekker laat zitten. Plassen en poepen? 'Dat doe ik net zo lief binnen. Veel warmer. Bovendien, ik heb net lekker heerlijk drie kwartier buiten lopen rennen en spelen met mama, dan heb ik daar toch helemaal geen tijd voor!' 'Komen als ik geroepen word?' 'Nou, als ik zin heb....'

 

We hebben overigens wel geluk dat het lieve monster weinig eisen aan haar slaapplek stelt. 's Nachts gaat ze gewillig in de bench (hoewel ze 's ochtends wel luidkeels duidelijk maakt dat ze er nu wel uit wil), overdag ligt ze heerlijk in haar doos.

 

 

Waar overigens wel steeds minder van is, ik ben benieuwd wanneer hij helemaal verdwenen is.

 

 

Onder haar zwarte nestharen voelt de nieuwe vacht stevig aan. Ook de poten krijgen veel 'harder' haar. Wel een beetje jammer dat dat zwarte haar er nog af gaat. Ze lijkt nu best wel op een klein wolfje, behalve dan haar oren. Die lijken op een smous. En ze heeft een proportioneel veel te lange staart. Maar Hoofd Hondenkennis zegt dat die staart niet zo heel hard meer zal groeien. Wat ik niet geloof, maar als hij dat graag meent, laat ik hem gewoon in die waan.

 

En verder, ja, hebben we nog ons kleine Eefje in Amsterdam. Daar zal ik het beperkt over hebben. Ik herinner me toch nog vrij levendig van toen ik nog géén oma was dat andermans kleinkinderen mij maar matig tot niet interesseerden. Dus daar wil ik niemand mee vervelen! Tegelijkertijd is een blog ook voor mezelf, om nog eens na te slaan hoe alles ook weer ging. Zo lees ik nu de blogs over Suus toen we haar kregen in 2008.

 

En dan is Ronja als het derde kind, waar je mee overgooit. Terwijl het eerste als kristal kwetsbaar tinkelt en je niet ophoudt je te verbazen over alles wat ze doet en hoe ze eruit ziet en die kleine vingertjes en teentjes en elke grimas die ze maakt reden is om voor de eeuwigheid vast te leggen.

 

En dat je na het grootbrengen van vijf pups in een tijdsbestek van 20 jaar pas weet dat het allemaal niet zo verschrikkelijk veel uitmaakt wat je doet. Natuurlijk moeten er regels zijn, maar er zijn een heleboel dingen die uiteindelijk gewoon vanzelf gaan. Gezond verstand en geduld zijn de sleutelwoorden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je in grote woede kunt ontsteken als je pup de mand met je haakwerk heeft weten om te keren en binnen het kwartier dat je de kamer verlaten had er één grote ravage van heeft weten te maken. Want natuurlijk is dat gewoon je eigen schuld. Zeggen de deskundigen.