Weer een dagje keuken

Vanmorgen aan de gang om wat lekkere dingen te maken voor het Open Huis, morgenmiddag. Van appeltaart maken had ik eigenlijk alweer genoeg, ik ben altijd in gevecht met de deegrol en het aanrecht en het deeg, dus ik besloot tot appelcakejes: gewoon in het muffinblik, 12 met en 12 zonder walnoot. En een ronde in de springvorm, een appelhazelnootcake in de gewone vorm en na de obligate vrijdagavond pizza's toch nog maar even een echte appeltaart in de oven geschoven, die helaas een tikje verbrand is. Ondertussen jam & moes gekookt, weer zo'n pot of tien. Mijn vriendin R. te Z. geeft op haar blog een uitgebreide beschrijving van het schoonmaken der potten, mijn jarenlange jamervaring is dat potten na een beurt op 50 graden in de afwasmachine prima schoon zijn, ik ruim ze op met hun dekseltjes er lichtjes op gedraaid. Voordat ik ze er op draai overgiet ik de dekseltjes nog altijd even met kokend water en zie er op toe dat ze puntgaaf zijn - nog nooit schimmel gehad, zodra de potjes plop zeggen zijn ze vacuum en kan er niks meer gebeuren! Ik zeg dat maar even hier want ik kon weer niet op je blog reageren, rare google vindt dan dat ik niet gerechtigd ben. Die appelvijgenjam lijkt me ook wel wat!

Ik had perziken geraapt van het boompje dat de krasse Bakker ooit geplant heeft langs de weg, ze zijn klein maar rijp en ik moet zeggen dat ik de hele zomer eigenlijk nog geen lekkerder perziken gegeten heb: die je in de winkel kan kopen, als je dat dus wilt en dat wil ik niet meer, zijn altijd kneppelhard en worden ook niet meer rijp. Tenminste niet in mijn huis.
Dus: perzik-frambozenjam 8:2 en perzik-sterappelmoes, allebei behoorlijk lekker. De laatste is wat te dun geworden naar mijn smaak, ik had er iets teveel frambozenranja bij gedaan als zoetstof.
Ik heb van Bakker ook zo'n boompje gekregen, het staat in de boomgaard maar we hebben het verplant toen het al bloeide dus ik heb dit jaar nog geen perziken. En van de winter verplaats ik hem want ik vind bij nader inzien de plek verkeerd, dus volgend jaar hoop ik toch op m'n eigen Loose Perziken!

Dus dat was weer een productieve dag, alles bij elkaar.

September

Het septembergevoel deed zich vandaag ouderwets gelden. Eerst een stevig ommetje door Zuidloo (ik wilde die van 3,5 km, maar bleek uiteindelijk die van 6 gelopen te hebben, ik dacht ook al, wat is 3,5 km lang....). Er lagen veel kastanjes onder de bomen. Jammer dan toch dat je die kinderlijke gretigheid ze te willen oprapen en oppoetsen dan toch uiteindelijk wel kwijtraakt.

Gistermiddag had ik nog een grote pan sterappeltjesmoes met citroen gemaakt en een volgende lading goudreinetten opgezet, alleen gewassen en in stukken gesneden, aan schillen en ontklokhuizen doe ik niet meer. Alles gaat toch door de passeer, en je krijgt nog een leuk kleurtje ook! Maar goed, die tweede lading was bedoeld om appelstroop mee te maken. Nu kun je je op internet aardig uitleven in de recepten om appelstroop te maken en die variëren van onnozel tot zeker weten dat iemand dat helemaal zo niet gemaakt heeft (zet appelsap op, laat het vijf uur indikken, klaar) kortom, daar ben je nog niet zo eentweedrie uit. Ik heb de zaak 18 uur uit laten lekken, toen had ik nog 800 ml 'sap' over dat al een beetje dik is, ik heb suiker toegevoegd want zo smaakte het niet rins maar gewoon zuur en de boel toen een uurtje laten koken. Toen vond ik het wel mooi en heb het in potjes gegoten: als straks de houtkachel brandt mag de hele zaak in de herkansing, voor een potje appelstroop is het gas me daar te duur voor! Het dikte wel in, werd ook lekkerder, maar stroop, ho maar.



Inmiddels was de wind flink aangewakkerd dus kon ik nu voor het eerst echt noten rapen, die hele bak vol. En dat is nog maar het begin. Ik heb ook al kilo's hazelnoten. Ik overweeg de aanschaf van een oliepersje, want wat moet je met al die noten?! En er zijn ook nog steeds aardbeien, om de dag een flinke handvol! Nu eerst een kop thee met een speculaasje!

Blad in de vijver...

Omdat ik gemerkt heb dat labeltoekenning op je blog prima werkt ga ik hier even vertellen over een nieuw bedrijfje dat onder de paraplu van http://www.destolp.com/ valt: http://www.normnets.com/.

Dirk heeft de professionele schepnetten zelf ontworpen - op basis van zijn jarenlange expertise - en maakt ze ook zelf in zijn werkplaats. De netjes zelf worden wel in een echte fabriek gemaakt, het is niet zo dat ik achter de naaimachine zit te zwoegen. De prototypes heb ik wel genaaid, dus de basis was aanwezig.

En helemaal NIEUW is nu het oersterke, solide vijvernet, dat met een steel tot 4 m lang blad & alg probleemloos uit je vijver vist.
En omdat het een ambachtelijk product is, kan het net  in de meeste gevallen aan je persoonlijke wensen worden aangepast.

Met de overige netten kun je in alle soorten water en langs alle soorten oever monsteren (beestjes vangen). Dus ook langs de basaltoevers van het IJsselmeer of kribben. Het enige wat daar stuk kan gaan is je enkel ;-) Het net blijft heel! En mocht het na jarenlang intensief gebruik stuk gaan, dan kun je het eenvoudig zelf vervangen - evenals het vijvernet, trouwens.

Enjoy

C. was op bezoek - ze is helemaal dol op de boomgaard dus moesten we wel daar wel even thee met appeltaart&slagroom nuttigen. Dat kon zaterdag prima want het was hartstikke zonnig & warm. Later hadden we het LooCity feest en dat trof natuurlijk ook prima.

Was weer errug lekker....

Inmiddels is het weer voorbij met het mooie weer en begint het eikeltjesgevoel nu wel echt de kop op te steken. Er zijn dit jaar heel veel hazelnoten en walnoten, de laatste zitten nog aan de boom maar de eerste beginnen al flink te vallen. We hebben twee soorten, volgens mij, een heel kleintje en de wat grotere. Ik hem inmiddels mijn zinnen gezet op een oliepersje, dat lijkt me echt gaaf, je eigen olie persen!

Wintervoorraad

Daar staan ze dan, vier kleuren appelmoes (v.l.n.r.) Sterappeltjesmoes, Boomgaardmoes (ergo, van alles wat), appel met vlierbes en Moesappelmoes, de laatste van appels waarvan ik niet weet hoe ze heten maar die wel heel erg moessig zijn, veel sneller dan b.v. de goudreinetten van de Boomgaardmoes. En tenslotte de sperciebonen, natuurlijk. De planten zijn inmiddels gerooid, een paar dagen geleden en ik heb er heerlijk Sajoer van gemaakt, met aardappelen, eieren en bonen uit eigen tuin: volgend jaar kunnen daar dan ook de uien in, die ga ik dan ook verbouwen op de palletplantage. Vandaag ook de bietjes gerooid, de nog laat gezaaide rucola is helemaal verzopen, ik denk dat ik alles er maar uittrek en dan de boel braak laat liggen. De aardbeien gaan nog prima, al zijn ze gauw vozig door al het vocht. De tomaten zijn als vanouds mislukt, daar ga ik gewoon GEEN energie meer in steken! Tomaten verbouwen en ik is gewoon geen combinatie. Jammer, maar een mens moet haar grenzen kennen.

Herfst

Vandaag begon de herfst. Vanmorgen was ik er al vroeg uit, de zon scheen, alles was nat buiten, er stond een frisse wind. En toen rook ik het: herfst. Gisteren al kilo's appelmoes gemaakt, ook met vlierbessen en de eerste flinke appeltaart. Heerlijk.
Na het ontbijt de wandelschoenen aan en met Suus aan de wandel. Tegenwoordig loop ik drie keer in de week een steeds verschillend rondje van zo'n uur. Heb ik opeens tijd voor. Want zonder de B&B, dat is best wel even wennen. Gelukkig staat er al iets nieuws op stapel, maar daarover later meer....

Martin Bril

De laatste weken twee boeken van Martin Bril gelezen: ‘Au revoir’ over zijn huis en andere avonturen in Frankrijk, m.n. Parijs, en ‘Het evenwicht’ met als ondertitel ‘Ineens kanker’ en een sticker: ‘een persoonlijk verslag van zijn ziekte’ die ik er onmiddellijk afgepeuterd heb en achterin het boek geplakt met de opmerking: Weerzinwekkende sticker, verwijderd 25-8-2011. Ondertussen heb ik het boek wel met morbide sensatiebelustheid in sneltreinvaart uitgelezen.

Martin Bril stierf drie weken voor mijn vader, in april 2009. Hij was natuurlijk aanmerkelijk jonger, 49 jaar, maar niet minder dol op leven. Zijn laatst bewaarde e-mail, enkele dagen voor zíjn dood, bestaat uit een bestellijst van Simenons die hij nog niet gelezen had. Je zou al die Simenons willen lezen als je Martin Bril’s boeken uit hebt. Al was ik nooit heel bijzonder geimponeerd door zijn Volkskrant columns, in de andere bundels en ook in zijn laatste, door zijn vrouw samengestelde boek ( het mens kan natuurlijk ook niet van de wind leven) staan echt juweeltjes van observaties en dan vooral ook de wijze van opschrijven. Nu luister ik naar ‘Souvenir d’un lieu cher’ van Tsjaichowski , gespeeld door Janine Jansen: ‘Nog voordat Janine met spelen was begonnen, vlogen mij de herinneringen aan dierbare plaatsen al om de oren. Straathoeken en bruggen in mijn eigen stad, boulevards en pleinen in Parijs, landweggetjes op het Franse platteland, de weg langs het Hoendiep, van Groningen over Enumatil naar Zuidhorn, de kade langs de Waal in Zaltbommel, het Beukenlaantje op de Holterberg, niet ver van Rijssen, enzovoorts, teveel om op te noemen.” En het klopt, het is veelomvattende, aangrijpende muziek die herinneringen waarvan je niet wist dat je ze had weet op te roepen.

Altijd als ik in ‘La Noblet’ ben lees ik een paar stukjes uit de boeken van Martin Bril die we daar hebben staan: soms irriteert me het grote verlangen van hem ‘erbij te horen’ en op pedanterige wijze afstand te doen van Medelanders, alsof hij niet zelf ook toerist is, andere keren begrijp ik het en ga net als hij met een krantje (en dan niet de Herald Tribune, maar gewoon het locale sufferdje) in een café in Orbec of L’Aigle een café noir drinken. En me ook voelen alsof dat heel gewoon is. Bij de plaatselijke bakker staan en een praatje aanknopen met een andere klant die de onmiskenbare gelijkenis met mijn broer opmerkt. Aan de slager vragen of hij boter verkoopt, waarna de man naar zijn eigen keuken achter de winkel verdwijnt een terugkeert met een klont margarine uit zijn eigen kuipje in een vetvrij papiertje en daar nog niks voor wil hebben ook. Blijft het feit dat ik altijd een soort zielsverwantheid heb gevoeld met Martin Bril. Raar genoeg: de paar keer dat ik hem op TV gezien heb vond ik hem een vervelende, wat hautaine man en wilde ik dat zo snel mogelijk vergeten. Dus dat doe ik ook. Laat hem maar lekker het land in gaan en rondkijken en opschrijven. Dat kon hij leuk, soms heel leuk, soms veel minder leuk. Pas in zijn latere werk kwamen echt pareltjes voor, zinnen die je even van je stuk brengen, waar je even op moet kauwen om ze ten volle te begrijpen en te doorgronden. Maar dat is natuurlijk ook weer mijn mening. Afijn.

Slechts één keer in zijn (of zijn vrouw’s) memoires steekt hij de hand in eigen boezem t.a.v. de ziekte die hem getroffen heeft. Dat verbaast me wel een beetje. Een leven lang liederlijk drankgebruik en gerook: een mens zou dan toch kunnen bedenken dat dat het gevolg is. Maar wellicht is dat weer mijn calvinistische inslag van schuld en boete: had je maar niet…..Maar goed. Hoeveel mensen die zo leven redden het ruimschoots tot hun tachtigste? Blijft jammer dat dat Martin Bril niet gegeven is. Heel jammer. Want ik mis hem, wat en hoe hij dingen zag, de mildheid waarmee hij de meest wrange gebeurtenissen kon beschrijven, de afkeer van en tegelijkertijd het stille mededogen met onze medemens. Observaties die je soms beschaamd maken, omdat je er zelf anders naar zou kijken, op zou reageren. Observaties die je aan het lachen maken vanwege de hilariteit ervan. Observaties die je aan het huilen maken, vanwege de machteloosheid en het onverbiddelijke einde ervan. Nog steeds is het leven een beetje leger, zonder Martin Bril. Als ook zonder Papa.