Sollicitatie

Geachte mevrouw de voorzitter,

Hierbij solliciteer ik naar de functie van ombudsvrouw van ons prachtige land.

Ik heb ruime ervaring op tal van gebieden, van verkeersdeelnemer tot lobbyist, van manager van een levendig huishouden, het zonder fraude in stand houden van een eigen bedrijf tot het aansturen van personeel en vrijwilligers. Ook houd ik erg van creatieve dingen doen en verbouw ik mijn eigen sla en sperziebonen.

Afgezien van een paar verkeersovertredingen, die dan m.n. het overtreden van de snelheid betroffen met gemiddeld 6 km per uur, ben ik van absoluut onbesproken gedrag. Ik heb zelfs wel eens iemand in een taxi gezet zonder aanzien des chauffeurs en ik heb  niks met derivaten, eerlijk gezegd weet ik niet eens precies wat dat zijn. Ook had ik geen bijbaan in de raad van bestuur van de frisdrankenindustrie toen er over afschaffing van het statiegeld beslist moest worden.
Ik heb geen Maserati (gehad) en er zelfs nog nooit in gezeten (echt waar niet). Ik heb ook geen werknemers gehad van wie ik de pensioenpremies niet heb afgedragen en ik heb ook geen overheidssubsidie gebruikt om een sexlijn mee op te zetten.

Mijn bescheiden werkzaamheden hebben zich grotendeels afgespeeld in de wereld van poppenhuizen en miniaturen, die natuurlijk ook zijn wespennesten kent maar wij ons toch overwegend bezig houden met overzichtelijke en beheersbare zaken en een zeer brede verscheidenheid aan mensen.  Ik kom momenteel rond van mijn verdiensten als redacteur van het tijdschrift P&M, internetcolumnist voor Naober en de minimale royalties van een roman die ik heb geschreven, plus het onvolledige  pensioen van mijn man die er op 60 jarige leeftijd na bijna 40 jaar trouwe dienst bij zijn werkgever is uit gewerkt.

Samen met een heleboel andere verstandige mensen in mijn prachtige woonplaats Bathmen hebben we al jaren ingezien dat er helemaal geen groei in het goedervervoer zit dus dat er ook geen extra sporen nodig zijn. Tot welk verrassend inzicht onze staatssecretaris na een hoop gedoe nu ook is gekomen, dus misschien heeft ze toch een beetje geluisterd!

Tenslotte kunt u er zeker van zijn dat de bedrijven waar ik voor werk me geen afscheidspremie van 300 000 euro gaan betalen, (wat natuurlijk jammer is want dat heb ik best verdiend)  dus ook daarmee kan ik u niet in verlegenheid brengen. Kortom: de ideale kandidaat! En ook nog vrouw! En heel erg diplomatiek!

Ik wil wel graag hier blijven wonen als ik word aangenomen, maar ik neem aan dat er wel iets te regelen valt bijvoorbeeld een auto met chauffeur die mij dagelijks naar Den Haag heen en weer rijdt. En iemand om mijn tuin te onderhouden. En dan zou het ook wel fijn zijn als er dagelijks een goede maaltijd gekookt wordt. Dit lijken mij toch allemaal minimale voorwaarden voor het uitoefenen van deze prachtige functie! En wat de verdiensten betreft, daar komen we ook vast wel uit.
Ik zie uit naar ons gesprek!



Hoogachtend,

Promotie

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met de promotie van 'Zeven dagen'. Het is een hele toer jezelf te 'verkopen' maar ik ga gestaag door en het begint zijn vruchten af te werpen. Zoals verwacht verkoopt het e-book het  beste .

Vanaf volgende week is de paperback ook verkrijgbaar bij de Readshop in Bathmen en ik neem er ook gewoon een paar mee op vakantie! Je weet nooit, hoe une vache een haas vangt!

Daarnaast moet ik een heel stel columns in het 'voren' schrijven omdat ik nog steeds van plan ben op vakantie me weer op mijn nieuwe boek te storten. Natuurlijk is er tegenwoordig overal wifi maar de vraag is wel hoe blij je daarmee moet zijn als je op vakantie bent. Ik heb afgelopen week zegge en schrijve anderhalf uur in mijn huisje gezeten. Wat een rust!

En voor P&M moest natuurlijk van alles af, interviews en foto's en het nodige geknutsel.

En tenslotte ben ik vreselijk crea bezig geweest met de naaimachine, van alles en nog wat voor de caravan genaaid en ik wilde ook een nieuwe tas, dat is dan uiteindelijk vandaag gelukt. HobbyHandig heeft een 'sterblog' voor me aangemaakt, maar of ik dáár nog aan toekom....

Gelukkig had ik ontzettend veel energie, soms heb ik dat, zal wel iets hormonaals zijn, ik maak er altijd maar flink gebruik van ;-) 

Maar goed, de laatste dagen voor de vakantie stort ik me op de tuin en wat er zich nog meer voordoet.

Wáár te koop?!

Werkelijk héél dom van mij om niet te vertellen hoe je nu aan het boek kunt komen: het snelst gaat het via deze link:  Zeven dagen dan kom je rechtstreeks bij de paperback. Je kunt ook kiezen voor het e-book!
Ook bij Boekhandel Praamstra is het te koop.

En als je het uit hebt en je vond het de moeite van het lezen waard, dan kun je ook een recensie achterlaten op dezelfde link. Of mij persoonlijk mailen op het adres in de facebook-badge.

Boekpresentatie

Vanmorgen was het dan zo ver, de officiële presentatie van 'Zeven dagen in juli.' Van de week trof ik een prachtige lavendelkleurige jurk die op me hing te wachten in de Kringloopwinkel en met nog een paar schattige witte schoentjes & bijpassende nagellak was mijn outfit compleet (dit zijn nu precies de dingen die ik niet in mijn boek schrijf, geneuzel over wat iemand draagt ;-)). Maar goed, het hoorde er een beetje bij, de Provençaalse sfeer.

Van heinde en verre kwamen mensen naar Boekhandel Praamstra om getuige te zijn van de 'te waterlating' van het boek. Zó lief en ook zulke onverwachte gasten, zoals nichten Janneke en Ina en neef Arnold en Wilma. Facebook is echt een verbindende factor en dat heb ik vandaag maar weer eens bewezen zien. Zelfs mensen die je anders van je lang zal je leven nooit ontmoet zou hebben, zoals Reina die ik interviewde voor P&M en die in Haarlem in de trein stapte om in Deventer mijn boek te komen kopen! Te gek, toch! En natuurlijk dorpsgenoten en overige vrienden & familie. Echte 'vreemden' waren er niet, kennelijk voelen zich die niet door een uitnodiging aangesproken  ;-)

CJ hield een gloedvol betoog voor de reguliere boekhandel (terecht) en sprak zich zeer lovend uit over mijn boek. Daar was ik echt heel blij om: we hebben het hier wel over het oog van de meester!

Grietje en Beppy hielden zich bezig met de catering

Ik vertelde hoe het zo gekomen was. Daar zal ik nog eens een aparte blog aan wijden.

De Groningse nichten en de bloemen van Di

En toen mocht ik echt signeren met mijn mooie pen. 

Daarna gingen we lunchen met familie en een beetje bijpraten.

Nu is mijn boek gelanceerd en is het niet meer 'van mij' alleen. Ik ga gewoon door met het volgende boek. Eigenlijk ben ik met twee boeken bezig, die heel verschillend zijn. En zien hoe we de publiciteit rond 'Zeven dagen' aan de gang kunnen houden....!

Iedereen die er vandaag was en ook iedereen die er niet was maar lieve kaarten, mails & via FB reageerde: hartelijk dank! Degenen die een boek bij mij in bestelling hebben: het komt er volgende week aan!

Puntjes op de laatste loodjes

Nakijken, corrigeren, bladzijden terugslaan, juni in juli veranderen, moet daar wel een komma, klopt dat Frans wel, doet een airco het wel als de moter niet draait, dit lijkt me een nieuwe alinea, waarom schiet dat tussenkopje steeds een paar regels door - ojee, het blijkt nog weer een taaie klus het boek nogmaals te (her)hercorrigeren.

Maar Nu is het er dan Bijna. Ik heb een paar exemplaren laten komen na de proefdruk en op wat kleine indelingswijzigingen na laat ik het zo. Maar gelukkig kun je met dit systeem gewoon je boek weer even uit de verkoop halen, de verbeteringen aanbrengen en het weer opnieuw uploaden. Maar:  je kunt het ook overdrijven. Zoals een kennisje dat me hielp schilderen bij een verbouwing en ondersteboven onder een vensterbank op haar rug  lag om rechts achter de verwarmingsbuis ook nog even wat te kwasten. Consciëntieus natuurlijk, maar volkomen onnodig.

      Dus dit wordt 'm dan.

      De officiële presentatie vindt op 24 mei plaats bij Boekhandel Praamstra in Deventer, om 11 uur. Je bent daar natuurlijk van harte welkom!

En dit kreeg ik voor Moederdag: en echte Signeerpen. Hij schrijft als een zonnetje. Nu maar hopen dat de boeken op tijd worden afgeleverd ;-)

     Vanmorgen naar Deventer gefietst, jawel, voor overleg met Paula & CJ van Boekhandel Praamstra, één van de mooiste boekhandels van ons land. We gaan er een klein feestje van maken!

Klaar!

Sinds mijn laatste bericht zijn de zaken wel wat in een stroomversnelling gekomen. Na urenlang speurwerk heb ik er op dit moment voor gekozen mijn boek 'Zeven dagen in juli' (dat wordt 'm dan)  uit te geven bij Bravenewbooks.  Vervolgens ben ik er uuuuuren mee bezig geweest er een gecorrigeerde PDF van te maken.

Over al die zelfwerkzaamheid moet ik natuurlijk niet zeuren, ik wilde het ook helemaal zelf doen. Morgen krijg ik het gedrukte Echte Boek, het proefexemplaar, in handen. En dat moet dan nog een keer door de molen. Inmiddels ken ik de tekst bijna uit mijn hoofd en begin me, zoals dat dan gaat, af te vragen of het eigenlijk wel de moeite waard is, allemaal. Want het is wel duidelijk dat er in de prijsopbouw van zo'n boek maar een klein stukje gereserveerd is voor degene die al het werk gedaan heeft ;-) Overigens komt het boek uit in print en als E-book.

En waar gáát het over....?

 

Wat een ontspannen vakantie op een kleine dorpscamping in de Provence had moeten worden, verandert  door een onverwachte gebeurtenis. Ten gevolge hiervan raken de levens van - niet alleen -  de vakantiegangers voor altijd met elkaar verweven.

Of:
Als Merel Landsdaal met haar man Alex gaat kamperen op een camping municipal in de Drôme Provençale, kan zij niet vermoeden dat haar leven binnen enkele dagen een volkomen andere wending zal krijgen. 

Is deze tekst spannend genoeg? Wil je het nu lezen? Van die dingen....

Ik ben nu een marketingstrategie aan het bedenken en denk aan een boekpresentatie in, waar anders, mijn mooie huisje in de boomgaard? Of geen boekpresentatie? Alles via internet, social media, e-mail?  We gaan het zien!

Puberteit

Ze is er in één dag in geschoten, onze Ronja, in de puberteit. Op de dag af vijf maanden oud begon het Grote Slopen. Moesten eerder sommige graspollen in de tuin het al ontgelden, nu is er helemaal niets meer veilig. Mijn voornemen de border opnieuw te beplanten heb ik maar een half jaartje uitgesteld. Dat kan in november ook nog wel. Want ik zie het helemaal voor me: aan de voorkant poot ik de vaste planten en aan de achterkant scheurt het kleine monster ze er weer uit.

Laat vooral niks op de tafel staan en vooral geen vers gesmeerd boterhammetje met kaas: nauwelijks ben je naar de keuken heen en weer gelopen om thee in te schenken of het boterhammetje is van je bord verdwenen. Leuk boeketje lelietjes-der-dalen op tafel? Ronja vindt er niks aan. Net heb je de ene rommel opgeruimd of daar komt ze voorbij gedraafd met de plumeau overdwars in haar bek. En heb je haar die weer weten te ontfutselen dan bespeurt ze de kat in de vensterbank en moet die het ontgelden. Wat een geduld, overigens, die Spookje! Ze laat veel, héél veel toe. Maar heel zelden hoor ik een gepijnigd gepiep van Ronja. Sinds ze mijn favoriete oogmake-upkwastje heeft fijngekauwd hebben we nu heel goed afgesproken: alles moet buiten hondbereik worden opgeruimd. Het monster zal het maar in haar hoofd krijgen de camera van tafel te sleuren.

Van de week hadden we een dag regen en dan willen onze dames niet naar buiten, want nat worden, bah, daar houden ze niet van. Met als gevolg een voortdurend gedribbel, op de bank, van de bank, onder de bank, op schoot, van schoot, gek werd je ervan. Dus toen het om zes uur droog was gauw naar buiten. Dan duurt het maar even of ze krijgt de puppykolder: door de wei in steeds kleinere bochten keihard rennen. Goed zo, even wat kilometers maken en dan komt er daarna vanzelf rust. Stiekem denk ik wel eens dat dat met onze ADHD kindertjes ook het geval is. Ze moeten kilometers maken, hun tomeloze jongemensen energie kwijt en hoe doe je dat als je niet naar buiten kunt?

 

Inmiddels is er van haar doos alweer een flink stuk minder. Hij wordt nu niet meer gebruikt om in te liggen, want Ronja is nu net zo groot als haar moeder - grote kans dat ze haar nog inhaalt, qua hoogte. Ze moet 's nachts nog steeds in de bench. In de woonkamer plast/poept ze al twee maanden niet meer, maar de serre hoort kennelijk nog steeds bij 'buiten.'

Maar verder is ze echt héél erg lief. Ze luistert goed en kan ook al zit&blijf. Ach, en verder: het is onze vijfde pup  die we meemaken en dan weet je het wel zo'n beetje. Niks om je echt druk over te maken, alles gaat  vanzelf voorbij en als ze een jaar of twee zijn zijn ze 'klaar.' Net mensen, eigenlijk ;-))