Signeren

Donderdagmiddag a.s. signeer ik 'Zeven dagen in juli' bij DeNegro Readshop in Bathmen, tussen 17 - 18 uur.

Ik ga natuurlijk wel weer geheel in Lavendelstijl! 

En voor de kopers is er zo lang de voorraad strekt nog een kleine attentie.

Via bovenstaande link kun je hem ook voor de e-reader bestellen. 

Verschillen

In Frankrijk praten benzinepompen tegen je en kan het gebeuren dat je koffiedrinkend in het lokale dorpscafé aan de overkant een dromedaris in een tuin voorbij ziet wandelen. En dan die lantarenpalen. Waar een Frans dorp zich in onderscheidt, is zijn straatverlichting, zijn laatste redding als het met het aantal bloemetjes dat ‘Village Fleurie’ aan moet duiden wat te wensen overlaat.

‘Composez votre code confidential’ beveelt een luide damesstem bij de zelftank van LeClerc en eigenlijk verwacht je dan dat wanneer je dat doet ze het cijfer voor cijfer na zal vertellen dus blijft je vinger even aarzelen na het intoetsen van het eerste getal. Dat gebeurt gelukkig toch niet. Waarschijnlijk is deze mondelinge behulpzaamheid bedoeld voor analfabeten, want blinden zie ik nog niet direct autorijden.

Wat die dromedaris betreft, er lopen ook een kameel, een paar ezels, twee rendieren en wat walibi’s in Villers-en-Ouche, een verder weinig opzienbarend Normandisch dorp in de Orne. Hun eigenares verhuurt ze voor evenementen in de ruime omgeving.  Ruim 800 inwoners heeft het dorp, er zijn een slager, een bakker en dus een café Tabac met een kruidenierswinkeltje er aan vast. De slager verkoopt sinds kort ook wat groente en fruit en tot vorig jaar was er ook de Quincaillerie van Madame de Pape: het type Winkel van Sinkel waar onvoorstelbaar veel te koop is behalve dat wat jij nodig hebt. En dan is er de Manoir, waar je een paar dagen per week uitstekend Italiaans kunt eten, klaargemaakt door Nicole en haar tanige Italiaanse moeder. Zus Barbara exploiteert de manege, waar altijd van alles te doen is. Nagenoeg ieder kind uit het dorp rijdt paard, want andere sporten hebben ze er niet. 

Tenslotte is er nog een heus Chateau in het dorp, een 17^de eeuws paleis met fraaie tuinen, in privébezit. In de zomermaanden kan het door de week ’s middags bezichtigd worden. Je krijgt dan een rondleiding, in het Frans. Als er kleine Franse kinderen bij zijn zwijgen die bewonderenswaardig lang, de hele tour. Mochten ze probéren iets te zeggen, is een strenge blik voldoende. Hoe doen ze dat toch, die Franse ouders?

En die lantarenpalen, op de terugweg besluit ik de volgende keer wat foto’s te maken. En als u nog gaat, let er eens op. Zo mooi! En onderscheidend!

Vakantie

Vreemd genoeg kennen de Fransen de uitdrukking: ‘Leven als God in Frankrijk’ niet. En in het Engels is het niet God, maar de Koning die zo leeft. Frankrijk scoort laag in Europese ‘bewonerstevredenheidsonderzoeken,’ véél lager dan Nederland. Onbegrijpelijk.

De afgelopen vier weken hebben wij echter weer behoorlijk genoten in dit land dat zoveel te bieden heeft. De prachtige regio Perigord Noir was voor ons een aangenamer verrassing en er is daar alles aan gedaan het de toeristen zo goed mogelijk naar de zin te maken. Dat heeft natuurlijk ook weer zijn schaduwkanten, want het is er druk en in het hoogseizoen vast gewoon overvol te noemen, want iederéén wil natuurlijk wel iets moois zien en beleven.

Dan is zo’n weekje La Noblet goed om weer een beetje af te kicken: hier rijd je op zondagochtend naar een dorp 30 km verderop voor een Vide Grenier en dan kom je één auto’s tegen. En de grote markt in L’Aigle is er echt voor de hele regio en je wordt er niet doodgegooid met alle mogelijke nutteloze hebbedingen en semi-kunstenaars die je op de markt in Sarlat ziet. En dat terwijl het hier ook mooi is, maar op een heel andere, minder overdonderende manier.

Maar goed, ook hier in La Noblet neemt het gewone leven alweer een aanvang als ik in wat vroeger de badkamer was en nu een wat onduidelijk bijkeukentje graag een nieuw fonteintje geïnstalleerd zag ( dat we overigens al tien jaar op zolder klaar hadden liggen). Met zijn gebruikelijke voortvarendheid pakt Hoofd Waterwerken dit project aan en dan springt na flink wat graafwerk de hoofdaanvoer waterleiding uit elkaar en zitten we om 17.45 ’s middags zonder water. Creatief als Hoofd Waterwerken en Hoofd Boer samen zijn sluiten ze de boel tijdelijk aan met een stukje slang, een gardenakoppeling en wat slangenklemmen. En het werkt, als de hoofdkraan, die op een kilometer in een bocht van de weg ligt, weer aan gezet wordt. Gelukkig maar, want Hoofd Waterwerken is uit deze hele escapade nogal bemodderd tevoorschijn gekomen dus een douche is eigenlijk wel nodig.

Het hele waterleidingsysteem blijkt met stukjes en beetjes aan elkaar geknoopt te zitten en het pijpje waardoor het water nu naar boven naar de douche gaat is ongeveer 12 mm in doorsnee, hetgeen meteen verklaart waarom er maar weinig druk is. Dit moet anders. Het ligt nu toch al half open, dus dan maar helemaal. Het wordt weer een hele studie en deze keer tappen we voordat het water er weer af gaat voor de zekerheid maar even een paar emmers voorraad. ‘Even een fonteintje ophangen,’ moppert Hoofd Waterwerken. Op mijn voorzichtige suggestie hier misschien toch een professional aan het werk te zetten wordt schamper gereageerd. Die pro heeft immers dat geknoei met die kleine pijpjes aangelegd! Hoe dit verder af gaat lopen….

Ondertussen schrijf ik tussen het bramen afknippen en onkruid wieden




 en alle andere dagelijkse klussen aan het boek dat ik al af had maar waar ik niet tevreden over was voordat  ‘Zeven dagen in juli’ verscheen. Ik heb het nu denk ik voor de vijfde keer gedeeltelijk om gegooid en nu komt er een lijn in waar ik wat mee kan. En ondertussen heb ik ook nog even een novelle geschreven, ‘Kwijt.’ Ik denk er nog even over na wat ik daarmee doe, misschien volgen er nog wel meer verhalen, dan kunnen ze in een bundel. Het is zeker zo dat de positieve reacties op ‘Zeven dagen’ erg stimulerend werken om met schrijven door te gaan.

Gluren naar de (camping)buren... Recensie geslaagde debuutroman 'Zeven dagen in juli' @DienkeCazemier op Dizzie.nl bit.ly/1sygJHO is natuurlijk een recensie om heel blij mee te zijn!

Sollicitatie

Geachte mevrouw de voorzitter,

Hierbij solliciteer ik naar de functie van ombudsvrouw van ons prachtige land.

Ik heb ruime ervaring op tal van gebieden, van verkeersdeelnemer tot lobbyist, van manager van een levendig huishouden, het zonder fraude in stand houden van een eigen bedrijf tot het aansturen van personeel en vrijwilligers. Ook houd ik erg van creatieve dingen doen en verbouw ik mijn eigen sla en sperziebonen.

Afgezien van een paar verkeersovertredingen, die dan m.n. het overtreden van de snelheid betroffen met gemiddeld 6 km per uur, ben ik van absoluut onbesproken gedrag. Ik heb zelfs wel eens iemand in een taxi gezet zonder aanzien des chauffeurs en ik heb  niks met derivaten, eerlijk gezegd weet ik niet eens precies wat dat zijn. Ook had ik geen bijbaan in de raad van bestuur van de frisdrankenindustrie toen er over afschaffing van het statiegeld beslist moest worden.
Ik heb geen Maserati (gehad) en er zelfs nog nooit in gezeten (echt waar niet). Ik heb ook geen werknemers gehad van wie ik de pensioenpremies niet heb afgedragen en ik heb ook geen overheidssubsidie gebruikt om een sexlijn mee op te zetten.

Mijn bescheiden werkzaamheden hebben zich grotendeels afgespeeld in de wereld van poppenhuizen en miniaturen, die natuurlijk ook zijn wespennesten kent maar wij ons toch overwegend bezig houden met overzichtelijke en beheersbare zaken en een zeer brede verscheidenheid aan mensen.  Ik kom momenteel rond van mijn verdiensten als redacteur van het tijdschrift P&M, internetcolumnist voor Naober en de minimale royalties van een roman die ik heb geschreven, plus het onvolledige  pensioen van mijn man die er op 60 jarige leeftijd na bijna 40 jaar trouwe dienst bij zijn werkgever is uit gewerkt.

Samen met een heleboel andere verstandige mensen in mijn prachtige woonplaats Bathmen hebben we al jaren ingezien dat er helemaal geen groei in het goedervervoer zit dus dat er ook geen extra sporen nodig zijn. Tot welk verrassend inzicht onze staatssecretaris na een hoop gedoe nu ook is gekomen, dus misschien heeft ze toch een beetje geluisterd!

Tenslotte kunt u er zeker van zijn dat de bedrijven waar ik voor werk me geen afscheidspremie van 300 000 euro gaan betalen, (wat natuurlijk jammer is want dat heb ik best verdiend)  dus ook daarmee kan ik u niet in verlegenheid brengen. Kortom: de ideale kandidaat! En ook nog vrouw! En heel erg diplomatiek!

Ik wil wel graag hier blijven wonen als ik word aangenomen, maar ik neem aan dat er wel iets te regelen valt bijvoorbeeld een auto met chauffeur die mij dagelijks naar Den Haag heen en weer rijdt. En iemand om mijn tuin te onderhouden. En dan zou het ook wel fijn zijn als er dagelijks een goede maaltijd gekookt wordt. Dit lijken mij toch allemaal minimale voorwaarden voor het uitoefenen van deze prachtige functie! En wat de verdiensten betreft, daar komen we ook vast wel uit.
Ik zie uit naar ons gesprek!



Hoogachtend,

Promotie

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met de promotie van 'Zeven dagen'. Het is een hele toer jezelf te 'verkopen' maar ik ga gestaag door en het begint zijn vruchten af te werpen. Zoals verwacht verkoopt het e-book het  beste .

Vanaf volgende week is de paperback ook verkrijgbaar bij de Readshop in Bathmen en ik neem er ook gewoon een paar mee op vakantie! Je weet nooit, hoe une vache een haas vangt!

Daarnaast moet ik een heel stel columns in het 'voren' schrijven omdat ik nog steeds van plan ben op vakantie me weer op mijn nieuwe boek te storten. Natuurlijk is er tegenwoordig overal wifi maar de vraag is wel hoe blij je daarmee moet zijn als je op vakantie bent. Ik heb afgelopen week zegge en schrijve anderhalf uur in mijn huisje gezeten. Wat een rust!

En voor P&M moest natuurlijk van alles af, interviews en foto's en het nodige geknutsel.

En tenslotte ben ik vreselijk crea bezig geweest met de naaimachine, van alles en nog wat voor de caravan genaaid en ik wilde ook een nieuwe tas, dat is dan uiteindelijk vandaag gelukt. HobbyHandig heeft een 'sterblog' voor me aangemaakt, maar of ik dáár nog aan toekom....

Gelukkig had ik ontzettend veel energie, soms heb ik dat, zal wel iets hormonaals zijn, ik maak er altijd maar flink gebruik van ;-) 

Maar goed, de laatste dagen voor de vakantie stort ik me op de tuin en wat er zich nog meer voordoet.

Wáár te koop?!

Werkelijk héél dom van mij om niet te vertellen hoe je nu aan het boek kunt komen: het snelst gaat het via deze link:  Zeven dagen dan kom je rechtstreeks bij de paperback. Je kunt ook kiezen voor het e-book!
Ook bij Boekhandel Praamstra is het te koop.

En als je het uit hebt en je vond het de moeite van het lezen waard, dan kun je ook een recensie achterlaten op dezelfde link. Of mij persoonlijk mailen op het adres in de facebook-badge.

Boekpresentatie

Vanmorgen was het dan zo ver, de officiële presentatie van 'Zeven dagen in juli.' Van de week trof ik een prachtige lavendelkleurige jurk die op me hing te wachten in de Kringloopwinkel en met nog een paar schattige witte schoentjes & bijpassende nagellak was mijn outfit compleet (dit zijn nu precies de dingen die ik niet in mijn boek schrijf, geneuzel over wat iemand draagt ;-)). Maar goed, het hoorde er een beetje bij, de Provençaalse sfeer.

Van heinde en verre kwamen mensen naar Boekhandel Praamstra om getuige te zijn van de 'te waterlating' van het boek. Zó lief en ook zulke onverwachte gasten, zoals nichten Janneke en Ina en neef Arnold en Wilma. Facebook is echt een verbindende factor en dat heb ik vandaag maar weer eens bewezen zien. Zelfs mensen die je anders van je lang zal je leven nooit ontmoet zou hebben, zoals Reina die ik interviewde voor P&M en die in Haarlem in de trein stapte om in Deventer mijn boek te komen kopen! Te gek, toch! En natuurlijk dorpsgenoten en overige vrienden & familie. Echte 'vreemden' waren er niet, kennelijk voelen zich die niet door een uitnodiging aangesproken  ;-)

CJ hield een gloedvol betoog voor de reguliere boekhandel (terecht) en sprak zich zeer lovend uit over mijn boek. Daar was ik echt heel blij om: we hebben het hier wel over het oog van de meester!

Grietje en Beppy hielden zich bezig met de catering

Ik vertelde hoe het zo gekomen was. Daar zal ik nog eens een aparte blog aan wijden.

De Groningse nichten en de bloemen van Di

En toen mocht ik echt signeren met mijn mooie pen. 

Daarna gingen we lunchen met familie en een beetje bijpraten.

Nu is mijn boek gelanceerd en is het niet meer 'van mij' alleen. Ik ga gewoon door met het volgende boek. Eigenlijk ben ik met twee boeken bezig, die heel verschillend zijn. En zien hoe we de publiciteit rond 'Zeven dagen' aan de gang kunnen houden....!

Iedereen die er vandaag was en ook iedereen die er niet was maar lieve kaarten, mails & via FB reageerde: hartelijk dank! Degenen die een boek bij mij in bestelling hebben: het komt er volgende week aan!