Echte hondjes

Aan het eind van week vier zien we dit beeld steeds minder en ook steeds korter.

Dit is Sjakie, het grootste reutje, vandaag ruim 1100 gram

Op dinsdag ben ik begonnen ze bij te voeren met een bakje puppymelk. Ik dacht even dat dat wel een heel gedoe zou worden, ze uit een bakje te laten drinken. Nou, dat was het niet. Gedoe. Ze hadden het zó door.

Net zoals dat hier de uitgang is en als je maar hard genoeg met je achterpootjes spartelt, je er overheen kunt kukelen

Meiske Ronja lijkt precies op haar grote broer maar heeft hem inmiddels in gewicht ingehaald

Met Suus is het de laatste week tobben: ze is sinds donderdag aan de diarree. Ik zal je de details besparen maar als je weet dat er al een hele fles Andy door gegaan is deze afgelopen dagen weet je genoeg. We hebben haar vrijdag 24 uur op water gezet, het arme dier stierf bijna van de honger dus toen het zaterdagochtend 'schoon' was  in de woonkamer mocht ze weer eten. En zondagochtend was het weer mis. Dierenarts vandaag geraadpleegd en die zei, je gelooft het niet: 'Het Heerst'. De pups hebben nergens last van. Maar we houden het nauwlettend in de gaten.

Het blijft een vreemd idee dat ze er over een jaar uitzien als een 'strokleurige' smous. Ik vind 'herfstbeukenbladkleurig' een betere benaming. We hebben al diverse 'zoekdesmous' foto's in de collectie. En je ziet dat we de kleur van het laminaat er wel mooi bij uitgekozen hebben.

 Aan kraamvisite geen gebrek

En dit is een filmpje, geen idee of het het doet

Maar Roefje spant wat groei betreft de kroon: in drie dagen 150 gram gegroeid en hij is echt bezig met een inhaalslag

Teefje Door heeft een heel bevallig hoofdje

En Roef vindt het ook al heel prettig om alvast over de schouder van de a.s. jonge vader te hangen.
 

Aktie! Week 3

Nog weinig actie hier, aan het begin van week 3. Slapen, groeien.

Haartjes groeien ook

En we gaan er natuurlijk ook vooral relaxed bij liggen!

Dan opeens verandert er een heleboel. Huiskamer weer omgebouwd (wij kunnen er nu nog net in) en er staat een heuse hondenkraal van elektrapijp, kippengaas & tieraps. Nadat Hoofd Hondenkooien dit allemaal gefabriceerd had wilde Suus er níet in. Er moest dus gevleid en gelokt worden. Uiteindelijk lukte dat. Met kaas.

En als ik na een lange dag Middachten thuis kom beginnen ze opeens te klimmen en te kruipen, die kleine donderstenen! En meteen te plassen op de kranten. Maar dat is alleen maar omdat die daar liggen, waren er geen kranten dan plasten ze ook. Dat gewiebel gaat gepaard met een hoop lawaai en miniblafjes.

Ze kunnen ook alweer een beetje zelf terug klimmen, maar ik leg er toch maar een opstapje neer.

Suus vindt het allemaal maar raar, dat die kleine dingetjes zich ook opeens kunnen verplaatsen. Ik krijg de indruk dat ze daar niet op gerekend had.

Maar je ziet het, na drie weken zijn ze allemaal bijna drie keer zo groot gegroeid en wordt het een hele toer, het hele spul nog van voldoende voedsel te kunnen voorzien...dus deze week gaan we aan het vaste voedsel. En dan wordt het ook poepruimen, want dan lust Suus het niet meer.
Nog maar even wat buren vragen hun kranten te bewaren, want met zo'n grote kraal gaat het snel.....

Hallo wereld!

En ja hoor, donderdagavond gingen de oogjes open en kan er voortaan gekeken worden hoe het zoal in de wereld toegaat. Niet dat dat tot op heden hun grootste interesse heeft, want de pups liggen nog steeds voornamelijk te drinken en te slapen en te groeien. Ze nemen wel wat meer bijzondere slaaphoudingen aan

 

en het wordt dringen, bij de melkvoorziening. De grootsten wegen nu gemiddeld 600 gram, Bonte Bix en Roefje blijven wat achter, maar Roefje heeft zijn geboortegewicht inmiddels ook ruim verdubbeld.  Ook de haartjes op de koppies begint al te groeien. En net was een van de meisjes min of meer aan de wandel door de werpkist, op wankele pootjes. Mama Suus wil soms zelf ook graag weer even pup zijn en komt dan stijf op schoot liggen.

Sjakie lijkt op een klein leeuwtje

Er is al veel visite wezen kijken, ook al een aantal toekomstige eigenaren, we hebben al storm, hagel en fiks onweer gehad, ik heb de strijkplank uitgeklapt (die maakt een geluid waardoor Suus altijd met de staart tussen de benen de kamer ontvlucht) en om de kist heen gestofzuigd. Daar was Suus het niet mee eens en ze deed strategische uitvallen naar de zuigermond. Hij zou eens een pup kunnen opzuigen. Bovendien staat de TV er 's avonds aan, dus met de socialisatie gaat het tot nu toe prima!

Suuskindjes – één week oud

Er zijn maar weinig dieren die zo jaloersmakend lekker kunnen slapen als jonge hondjes. Gewoon, 'waar het valt, daar legt het', een soms bijna onontwarbare kluwen pootjes & hoofdjes.

 

 

 

 

Ongelofelijk, zoals dat groeit. Vandaag, een week oud, zijn de vier grootsten bij elkaar ruim 700 gram gegroeid, de kleine Roef moest even een inhaalspurt maken maar zit nu ook ruim 100 gram boven zijn geboorte gewicht en hij was eerst nog relatief flink afgevallen. Ik heb hem vanaf woensdag tot en met vandaag bijgevoerd, niet erg veel maar net genoeg om hem even een zetje te geven. 

 

 

Ook de haartjes beginnen al te groeien en het zal niet erg lang duren of ze krijgen  een echt smouzenuiterlijk.

 

Bij bezoek springt Suus enthousiast de kist uit met soms nog een bungelende pup aan een tepel die dan ergens in de kamer gaat liggen krijsen. Suus kijkt er dan naar alsof ze geen idee heeft wat het is. Wat zou je soms graag even in zo'n hondenhoofd kijken om te zien wat daar in omgaat.

 

Ze wil al wel weer even haar dagelijkse ochtendwandeling maken (wij noemen dat: de krant lezen), maar van andere wandelingetjes wil ze gauw weer terug.

 

 

 

Wel gaat ze nu zo nu en dan een eindje van het nest vandaan op de bank of bij ons op schoot liggen. Dan lijkt ze er even genoeg van te hebben. Ze vindt het nu ook best als de pups even opgetild worden door anderen dan wij. Ze houdt ze dan wel nauwlettend in de gaten en kijkt er, zoals een van de buurkinderen opmerkte:  'heel trots bij!'

 

Dag vier, donderdag

En dan, na een dagje een beetje afvallen op dag 2, begint het Groter Groeien.

Suus is een nieuwe hond, deze eerste dagen: ze wil niet uit, nou ja dan net even de tuin in of tot het hoekje aan de overkant en staat dan gelijk alweer andersom om naar huis te gaan. Hoezo, geen geheugen, die honden?
Spookje hoeft niet binnen een straal van vijf meter in de buurt van het nest te komen, dan ontpopt het moederdier zich in een ware furie. Ook de stofzuiger wordt op die manier op veilige afstand gehouden.
 

Hier zien we Bix, onze Staffordshire Bullterrier in spé. Ze maakt een hoop misbaar als de boel haar niet aanstaat, evenals haar oudste broer Sjakie. Die kwam al ongeveer gillend ter wereld, maar nu is hij een stuk rustiger.

En zo ligt het zootje gewoon lekker warm en gezellig, net als Spookjes baby's weer warm en comfortabel in het fleece

Vanmiddag kwam Annelies van de Smouzenclub de pups '1e week' beschrijven. Suus was het daar maar nauwelijks mee eens. Hier heeft Annelies ons  zorgenkindje in handen: de kleine Roef wil nog niet zo groeien en ik voer hem sinds gisteren met puppymelk bij. Na zijn geboortegewichtje van 156 gram was hij naar 143 gezakt,  vanavond hebben we hem op 182 gram, nog steeds niet wild maar toch. Hij is tierig genoeg en hangt voortdurend aan de tiet, zonder merkbaar resultaat.
 

De pups hebben allemaal een naam, maar wie wie is laten we nog een beetje in het midden. We willen zelf een teefje houden. Er is een puntgave bij, er is natuurlijk Bix en dan nog eentje met een mooie witte plek op de borst, net als vader Sjakie, leerden we vandaag.

Suus beste tieten zitten alle vier tussen haar achterpoten, de middelste twee willen niet erg naar buiten komen en meer heeft ze er niet.

Het voordeel van een nest in de winter is dat je er fijn de hele dag bij in de buurt bent. Van alle kanten word ik met licht leedvermaak gewaarschuwd voor wat nog komen gaat. Als ze gaan lopen en hun scherpe tandjes in de stoelpoten zetten. En natuurlijk overal poepen & piesen. Ach ja, dat zien we dan wel. Ik heb ook genoeg kamerkennels en benches in de aanbieding en een goede mop heb ik al jaren. Suus was de laatste weken voor de bevalling bepaald niet zindelijk 's nachts, dus die stond standby. Nu is dat gelukkig niet meer nodig - voorlopig.

Suuskindjes

In het kader van 'ook dat wil je een keer meegemaakt hebben' hebben we onze Hollandse smous Suus in september laten dekken door Sjakie. Over dit Nederlandse hondenras kun je alles lezen op www.smoushond.nl , dus daar ga ik verder niet over uitweiden. Behalve dat wij het een heel leuk, handzaam ras vinden & onze Suus natuurlijk de liefste smous ter wereld is. Haar enthousiasme mag op visite of collecterende of colporterende mensen nog wel eens wat overdonderend overkomen, onze eigenwaarde wordt altijd weer gestreeld door haar juichende (een ander woord ervoor is moeilijk te bedenken) begroetingen.

Maar goed, zondagochtend begon de eerste fase van de bevalling en onervaren als wij zijn, dachten we dat het rond het middaguur wel gepiept zou zijn. Niet dus.

Radeloos keek het arme dier ons aan, geen idee wat haar nu overkwam. Ze wilde in de tuin een hol graven, ze ging vruchteloos op het gras zitten persen en kwam dan gauw weer binnen, maar eindelijk, rond een uur of half zes, verscheen er de zo gewenste 'blaas' en na nog weer bijna een uur verwoed persen kwam het eerste jong ter wereld. Feilloos en zonder poespas greep Suus in, verwijderde het vlies, knauwde de navelstreng door, droogde het jong af en toen dat allemaal klaar was kwam de volgende. En zo ging het nog drie keer door en na vijf pups was het klaar. Vier waren er rond 250 g en één klein, maar dapper reutje woog net 150 gram, een soort miniatuurversie van zijn 'grote' broer en zussen. Tot onze verbazing was er eentje bij die wel erg veel lijkt op Bix, de Engelse bulterriër van een vriendin van Martine, dus die hebben we gelijk maar vernoemd. Zelfs het puntje van haar staartje is wit!



Het grut vond al snel zijn weg naar de tepels en voordat we gingen slapen lag het hele stel rustig en warm in de werpkist. 's Nachts rond half vier sloop ik (om Dirk niet wakker te maken) even naar beneden om te kijken of het wel warm genoeg was (ja) en 's nachts om half vijf sloop Dirk (om mij niet wakker te maken)  naar beneden om te kijken of het wel warm genoeg was (nog steeds). 's Ochtends had Suus de pups keurig toegedekt onder het oude dekbed dat als bodembedekking in de werpkist ligt, alleen haar koppie kwam er bovenuit.



Tja en dan heb je opeens een hoop gedoe: FB, telefoontjes, mails, bezoekjes, allemaal leuk. Een column voor www.naober.nl  met een oproep namen te verzinnen voor het grut.  Nu mogen we nieuwe eigenaren kiezen uit de aangedragen suggesties van de wachtlijstbemiddeling. Eén teefje houden we zelf. Wie van de drie dat wordt gaan we de komende weken zien.  Ongetwijfeld hebben ze allemaal hun eigen karaktertje.

 

 

Spookje komt op kraamvisite. Dat hoeft ze niet te proberen als Suus erbij is!

 

Van tevoren lees je natuurlijk wel het een en ander over hoe dat  gaat, zo'n bevalling. Wonderlijk vond ik het advies een flesje Dettol en of alcohol klaar te hebben staan om eventueel de navelstreng mee 'schoon' te maken. Getsie! Je zal toch moederhond zijn en dan zo'n Dettolpup moeten aflikken! Een raar en wel erg met menselijke maatstaven bedacht advies (tja, kraamvrouwen eten nu eenmaal niet hun baby's navelstreng op). Niet doen, dus. De hond regelt het allemaal zelf en niemand kan dat beter!

 

'Af'

Het boek is af. In concept, natuurlijk, want ik laat het nu kritisch nalezen door een of meer ervaren lezers. En die moeten me dan vertellen wat er allemaal fout aan is, maar liefst ook wat er goed aan is.

Voelt wel een beetje leeg, zo zonder boek in je hoofd. Misschien moet ik gewoon weer een nieuw boek bedenken. Of eentje die ik nog heb liggen eens grondig gaan doorwerken.

 

Het water van de poel staat heel hoog. Komt waarschijnlijk ook omdat de paardenbak er in afwatert: in al die jaren heeft het nooit zo hoog gestaan. Of was ik er niet om dat te zien, dat kan natuurlijk ook ;-) Want nu in de herfst is hij best ver, de boomgaard.

 

Er zijn nog steeds héél véél appels en dat weten de vogels ook. In bijna iedere appel zit wel een snavelafdruk. Opvreters.....

 

Suus en haar dikke buikje hebben een eigen plekje in mijn schrijvershuisje. Waar ik nu dus even niet meer schrijf.

 

Maar met alle columns & interviews en wat er allemaal nog meer voorbij komt elke week denk ik dat ik even rust neem. Denk ik. Er is de komende weken, maanden genoeg leven in de brouwerij.